นอกวังหลวง องครักษ์ลาดตระเวนกองหนึ่งเดินผ่านไป คนเดินนำหน้าตะโกนว่า “ใครน่ะ”
ถานเอ๋อร์ยืดตัวตรง ใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก หอบแฮ่กๆ เอ่ยว่า “หมู่สู…นี่แม่นวังหลวงบ่”
หัวหน้าองครักษ์พินิจมองถานเอ๋อร์ตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นเป็นสาวน้อยนางหนึ่ง ก็ขมวดคิ้วเอ่ยว่า “สถานที่สำคัญเช่นวังหลวง ผู้ไม่เกี่ยวข้องห้ามเข้าใกล้!”
ถานเอ๋อร์ได้ยินว่าตนมาไม่ผิดที่ ก็พรูลมหายใจโล่งอก เอ่ยว่า “ข่อยบ่แม่นผู้บ่เกี่ยวข้องเด้…ข่อยมาหาคน…หาเจอแล้วก็สิไป…”
หัวหน้าองครักษ์กำลังจะไล่ตะเพิดนาง องครักษ์อีกคนก็เดินมาหา ถามถานเอ๋อร์อย่างนุ่มนวลว่า “แม่นางน้อย เจ้ามาหาผู้ใดหรือ”
ถานเอ๋อร์เอ่ย “ข่อยมาหาคุณหนู นางเข้าวัง”
องครักษ์ถาม “นางกำนัลหรือว่า…”
ถานเอ๋อร์เอ่ยอย่างเคร่งขรึมว่า “พี่สาวข่อยบ่แม่นนางกำนัลเด้อ! บ่แม่นชายาสนมด้วย!”
องครักษ์แย้มยิ้ม “เช่นนั้นเจ้ามีคนรู้จักในวังหรือไม่”
ถานเอ๋อร์ตั้งอกตั้งใจครุ่นคิดอย่างจริงจัง “พ่อสามีของพี่สาวชื่อหยังแล้วนะ…ฮ่วย ข่อยบ่ฮู้ชื่อเพิ่น…”
ในขณะนั้นเอง บรรดาองครักษ์ตรงหน้าก็พากันหันหลังกลับ ประสานมือคำนับ “ท่านผู้บัญชาการ!”
ถานเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นมอง “บักเล่นมีด!”
หัวหน้าองครักษ์เอ่ยเสียงเย็น
