“อย่าไร้มารยาทกับท่านผู้บัญชาการ!”
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรปรายสายตาเย็นเยียบกวาดมอง หัวหน้าองครักษ์สีหน้าพลันเปลี่ยน ถอยไปด้านข้างอย่างนอบน้อม
ถานเอ๋อร์วิ่งตึงๆ ไปหยุดตรงหน้าเขา ก่อนแหงนหน้าขึ้นมองเขาที่นั่งอยู่บนหลังม้า ในเครื่องแบบมัจฉาเหิน “เจ้าเปลี่ยนชุดแล้ว!…งามคัก”
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรยักคิ้วขึ้นอย่างมีมาด
“ม้างามคัก!”
ถานเอ๋อร์เอ่ยต่อให้จบ ก่อนยกมือขึ้นโอบคอม้า
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร “…”
“เจ้ามาทำอะไรที่นี่” เขาถาม
ถานเอ๋อร์ลูบแผงคอม้าพลางเอ่ยว่า “มาหาพี่สาว! กุ้ยเฟยอิหยังสักอย่างเรียกนางเข้าวัง!”
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรลูบคางอย่างประหลาดใจ คล้ายคิดบางอย่างอยู่พึมพำว่า “ลี่กุ้ยเฟย? นางเรียกลู่ฮูหยินเข้าพบเพื่อการใด”
ถานเอ๋อร์เงยหน้าขึ้น “บักเล่นมีด เจ้าพาข่อยเข้าไปแหน่!”
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร “พาไปไม่ได้”
สถานที่สำคัญอย่างวังหลวง ไหนเลยจะสามารถพาคนเข้าไปส่งเดชได้
ยิ่งไปกว่านั้นสถานที่ที่ลู่ฮูหยินไปก็เป็นวังหลัง ชายนอกเยี่ยงเขายิ่งไม่สะดวกเข้าด้านใน
หัวหน้าองครักษ์เห็นว่าสาวน้อยนางนี้คุ้นเคยกับผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรดี คำก็บักเล่นมีด สองคำก็บักเล่นมีด ผู้บัญชาก
