ณ ตำหนักฉางชุน เมิ่งเชียนเชียนเข้าเฝ้าลี่กุ้ยเฟย พระมารดาของโอรสสวรรค์
ลี่กุ้ยเฟยในฉลองพระองค์สีเหลืองอ่อน ปักดอกไม้ประดับลายหงส์ทองคำแปดหาง การแต่งกายเช่นนี้ใกล้เคียงกับฮองเฮายิ่งนัก
เมิ่งเชียนเชียนหลุบตาลง ไม่มองพระพักตร์กุ้ยเฟยตรงๆ พาปั้นซย่าคุกเข่าถวายคำนับ
ลี่ว์หลัวอดอุทานขึ้นมามิได้ “กะ…กุ้ยเฟยงดงามยิ่งนัก!”
นี่ใช่ว่านางกำลังประจบสอพลอลี่กุ้ยเฟย แต่นางถูกความงามของลี่กุ้ยเฟยทำให้ตกตะลึงจริงๆ แม้ว่าจะมีองค์หญิงและโอรสสวรรค์แล้ว แต่กาลเวลากลับไม่ทิ้งร่องรอยไว้บนพระพักตร์ของนางเท่าใดเลย
นางงดงามเสียจนสุดจะพรรณนาได้ งามล่มบ้านล่มเมือง กล่าวว่างดงามดุจเทพธิดาก็ไม่เกินจริง
หลินหว่านเอ๋อร์ได้ยินถ้อยคำของลี่ว์หลัว ก็เงยหน้าขึ้นมองลี่กุ้ยเฟยตามสัญชาตญาณ
“บังอาจ!” นางกำนัลข้างกายลี่กุ้ยเฟยตวาดขึ้น
หลินหว่านเอ๋อร์สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ลี่ว์หลัวไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด นางตกใจจนหน้าซีดเผือด
ขันทีหวังลอบทอดถอนใจ บุตรสาวตระกูลขุนพลที่มาจากชายแดน ยังรู้ความสู้บุตรสาววาณิชคนหนึ่งมิได้ พระพักตร์กุ้ยเฟยเป็นสิ่งที่พวกเจ้าสามารถลบหลู่ได้รึ
หลินหว่านเอ๋อร์ชำเลืองมองเมิ่งเชียนเชียนที่คุกเข่ากับพื้น สีหน
