ชิดเข้ามาทุกที สายตานางก็พร่าเลือนขึ้นเช่นกัน หูเริ่มไม่ได้ยินเสียงใดแล้ว
นางไม่ได้ยินอะไรเลย จากนั้นก็มองไม่เห็น เรี่ยวแรงของนางหมดสิ้นไปนานแล้ว อาศัยเพียงความมุ่งมั่นวิ่งไปเบื้องหน้า
“ตามทันแล้ว! พวกนางอยู่นั่น!”
“แย่แล้ว ที่ที่พวกนางมุ่งไปคือ…”
“พลธนูเตรียมพร้อม! ห้ามให้พวกนางไป!”
พลธนูยิงธนูใส่หัวถานเอ๋อร์ดอกหนึ่ง
ถานเอ๋อร์ไร้ความรู้สึกไปแล้ว
เมิ่งเชียนเชียนยกมืออันแข็งทื่อคว้าธนูดอกนั้นไว้ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย
แรงเฉื่อยบนธนูเจือการโจมตีอันมหาศาล ทำให้ถานเอ๋อร์ยืนไม่อยู่อีกหน ล้มคะมำไปเบื้องหน้าอย่างแรง เมิ่งเชียนเชียก็ล้มลงพื้นหิมะไปด้วย
หิมะตกไร้สุ้มเสียง ประตูใหญ่สีชาดปิดสนิท
พวกทหารรักษาพระองค์หันมองหน้ากัน
นายกองทหารม้าเอ่ย “เอาตัวมา!”
“ขอรับ!”
ทหารรักษาพระองค์กองหน้าควบม้าขึ้นหน้า ทว่าชั่วขณะที่กำลังเข้าใกล้นั้น จู่ๆ ก็มีธนูคมกริบหลายดอกยิงขึ้นกลางอากาศ บังเบื้องหน้าของพวกนางเอาไว้อย่างอันธพาล
ม้าได้รับความตกใจ ยกกีบเท้าหน้าขึ้น พร้อมกับส่งเสียงร้องหวาดผวา!
นายกองทหารม้าเงยหน้าขึ้น เห็นเพียงเด็กหนุ่มอาภรณ์เขียวถือธนูยืนอยู่บนมุมหลังคาสูง
นายกองทหารม้าชะงัก ก่อนชูป้ายคำสั่งขึ้น เอ่ยอ
