ด้!”
รองผู้บัญชาการหลิน “พวกนางเป็นมือสังหาร!”
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร “ไหนๆ ก็มาถึงจวนผู้บัญชาการประจำนครหลวงแล้ว ก็ให้จวนผู้บัญชาการฯ ดูแลแล้วกัน จะใช่มือสังหารหรือไม่ เจ้าตัดสินเอาเองมิได้!”
รองผู้บัญชาการหลินเอ่ยเสียงเย็นว่า “เจ้าคงมิได้คิดจริงๆ ว่าพวกเจ้าองครักษ์เสื้อแพรจะสามารถต่อกรกับทหารรักษาพระองค์สามหมื่นนายได้หรอกใช่หรือไม่”
ประตูใหญ่สีขาดค่อยๆ เปิดออกช้าๆ ไอสังหารสายหนึ่งเจือลมหิมะพุ่งมาปะทะหน้า
“เจ้าก็คงมิได้คิดว่า ผู้บัญชาการใหญ่เยี่ยงข้าตายไปแล้วหรอกกระมัง”
น้ำเสียงไม่อนาทรเจือไอสังหารไม่สิ้นสุดประหนึ่งจับต้องได้ ชวนให้ทุกคนใจสั่นสะท้าน!
องครักษ์เสื้อแพรทั้งหมดลงจากหลังม้า มาทำความเคารพให้อย่างพร้อมเพรียง เสียงดังกึกก้อง “ผู้บัญชาการใหญ่!”
ขาและท้องของพวกทหารรักษาพระองค์เริ่มสั่นระริก
เห็นๆ อยู่ว่าพวกเขามีจำนวนคนมากกว่า ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด อยู่ต่อหน้าผู้บัญชาการใหญ่ผู้ปิดฟ้าด้วยมือเดียวได้ ไม่มีผู้ใดกล้าแตกหักกับเขาเลย
รองผู้บัญชาการหลินกับนายกองทหารม้าก็ลงมาจากหลังม้า พาลูกน้องประสานมือคำนับ “คารวะผู้บัญชาการใหญ่!”
ลู่หยวนในอาภรณ์ม่วงตลอดร่าง สองมือไพล่อยู่ด้านหลัง คล้ายหิมะไม่กล้า
