โปรยลงบนบ่าเขา
เขาสีหน้าเย็นชา ขยับกลีบปากว่า “ไสหัวไป”
ทหารรักษาพระองค์แยกย้ายทันที
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรพรูลมหายใจโล่งอก “วิ่งจนเกือกม้าจะหักอยู่รอมร่อ โชคดีที่มาทัน”
ลู่หยวนมองเมิ่งเชียนเชียนและถานเอ๋อร์ที่อยู่บนพื้น “นี่เรียกว่ามาทันได้ด้วยรึ”
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร “…”
“ก็ข้าเดาใจท่านไม่ถูกมิใช่หรือไร…เดี๋ยวบอกว่าความเป็นตายของคนเขาไม่เกี่ยวอะไรกับท่าน เดี๋ยวก็…เฮ้ยๆๆ! ลุงเฉิน! มีน้ำขิงหรือไม่ รีบต้มน้ำขิงมาเร็ว…”
ผู้บัญชาการใหญ่อยากฆ่าคนอีกแล้ว!
ช่างน่าสยดสยองยิ่งนัก!
ลู่หยวนหันกลับมา “ชิงซวง”
สตรีนางหนึ่งกระโดดลงมาจากในที่ลับ อุ้มเมิ่งเชียนเชียนที่หมดสติเข้าไปในจวน
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรชี้ไปที่ถานเอ๋อร์ “เฮ้ย ตรงนี้ยังมีอีกคนนะ! อวี้จื่อชวน! อวี้จื่อชวนเจ้าไปตายที่ไหนอีกแล้ว! มาหามคนโว้ย!”