อร์ถาม
สือเหนียงเอ่ย “คนของหอหมื่นบุปผาน่ะสิ!”
ถานเอ๋อร์คิ้วขมวด “เจ้าโง่พวกนั้นบ่? ข่อยสิไปซัดมัน!”
สือเหนียงปิดปากนางไว้ “คนของหอหมื่นบุปผาต้องการซื้อตัวเจ้า หากรู้ว่าชุนมามาขายเจ้าให้คนอื่นไปแล้ว พวกเราร้านนายหน้าคงไม่ต้องทำมาค้าขายอีกแล้ว พี่สาวน้องสาวทั้งหลายอุตส่าห์กลับตัวมาทำอาชีพสุจริต เจ้าถือเสียว่าข้าขอร้องเจ้าเถิดนะ ออกทางประตูหลังเถิด!”
ถานเอ๋อร์ชอบไม้อ่อนไม่ชอบไม้แข็ง จับมือนางออก “ก็ได้”
ครั้นกลับมาถึงตระกูลลู่ ถานเอ๋อร์ได้ยินแม่นมหลี่บอกว่าเมิ่งเชียนเชียนเข้าวังไปแล้ว นางก็หันหลังจากไปทันที “ข่อยสิไปหาพี่สาว!”
“นี่ ถานเอ๋อร์เจ้ากลับมานะ”
ถานเอ๋อร์เดินไปไกลแล้ว
แม่นมหลี่ถอนหายใจ “เด็กคนนี้นี่”
อู่เกอร์ถูกพ่อบ้านหลิวเรียกไปใช้งาน ถานเอ๋อร์จึงไม่มีรถม้า
“เจ้าฮู้บ่ วังหลวงไปทางไส”
“วังหลวงไปทางไส”
“เจ้าเคยเข้าวังบ่”
ถานเอ๋อร์ฝ่าหิมะไล่ถามไปตลอดทาง โดนกลอกตาใส่ไม่น้อย ทั้งยังโดนหลอกหลายหน ในที่สุดก็เดินมาถึงวังหลวง
นางก้มลงเท้ามือกับหัวเข่าสองข้าง หอบหายใจเฮือกใหญ่ “เหนื่อยสิตายแล้ว เหนื่อยสิตายแล้ว!”
