็กคนนี้ชั่วช้ายิ่งนัก เกิดว่า…”
เมิ่งเชียนเชียนยิ้มนิ่งๆ “เกิดว่าท่านพี่มาเมาสุราเสียสติในห้องข้าอีก ก็จะทำไม่สำเร็จง่ายดายเพียงนั้นอีกแล้ว ท่านพี่กำลังห่วงเรื่องนี้อยู่หรือ”
“เจ้า…”
ลู่หลิงเซียวสะอึกจนหน้าแดงเห่อ “เรื่องมันผ่านไปแล้ว ไยเจ้าจึงรื้อบัญชีเก่าอีก”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย “ไม่รื้อบัญชีเก่า รอท่านพี่มาเพิ่มบัญชีใหม่ให้ข้าหรือ”
“เมิ่งซื่อ!”
ลู่หลิงเซียวโมโหยกใหญ่ เขาอยากจะทำดีกับนางทีไร นางก็มักทำเขาโมโหทุกที
เมื่อครู่นี้เขาเห็นนางชอบเด็ก เขาถึงขั้นคิดขึ้นมาชั่ววูบว่า หากนางอยากมีลูกจริงๆ ตนจะมีกับนางสักคน ใช่ว่าจะมิได้
แต่ดูนางสิ รู้จักแต่เอาแต่ใจตัวเอง
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยอย่างสบายๆ ว่า “ท่านพี่ไม่มีธุระใดแล้ว น้องขอกลับไปพักผ่อนก่อน ท่านพี่อย่าลืมคืนหนึ่งหมื่นตำลึงให้จวนผู้บัญชาการประจำนครหลวงโดยเร็ว ไม่เช่นนั้นข้าเกรงว่าเขามาทวงถึงที่ จะทำให้ชื่อเสียงของน้องเล็กและท่านพี่เสื่อมเสียได้”
ลู่หลิงเซียวปวดหัวนัก!
เซิ่นเหยียนเดินมาหา “คุณชายใหญ่ ท่านติดหนี้อีกแล้วหรือ ไยท่านจึงเป็นหนี้เก่งเช่นนี้เล่า”
ลู่หลิงเซียวตวาดอย่างเดือดดาล “ไม่พูดก็ไม่มีผู้ใดว่าเจ้าเป็นใบ้หรอก!”
เช้าตรู
