้ายถือถังหูลู่ มือขวาถือโคมไฟ กระโดดโลดเต้นเข้าไปในจวน
ลู่หลิงเซียวลงจากรถม้า ก่อนหันกลับมาประคองเมิ่งเชียนเชียน
ไม่นึกเลยว่า เขาเพิ่งจะเอื้อมมือไป ถานเอ๋อร์ก็เร้นวาบมาแล้ว นางใช้ขาข้างหนึ่งเกี่ยวที่รองเหยียบมาวางบนพื้นอย่างมั่นคง
ถานเอ๋อร์แค่นเสียงเอ่ยว่า “ไผต้องการเจ้าประคอง?”
ลู่หลิงเซียวขมวดคิ้ว
สาวน้อยนางนี้เคลื่อนไหวว่องไวยิ่ง เมื่อครู่นี้เข้าจวนไปแล้วแท้ๆ พริบตาเดียวกลับมาตรงหน้ารถม้าได้อย่างไรกัน
เมิ่งเชียนเชียนจับมือถานเอ๋อร์พยุงตัวลงจากรถม้า
ถานเอ๋อร์กระโดดโลดเต้นฮัมเพลงเข้าไปในจวนต่อ
“เจ้า…”
ลู่หลิงเซียวเรียกเมิ่งเชียนเชียนไว้
เมิ่งเชียนเชียนถามว่า “ท่านพี่มีอะไรหรือ”
ลู่หลิงเซียวทอดมองแผ่นหลังถานเอ๋อร์หายลับไปในรัตติกาล พลางเอ่ยกับเมิ่งเชียนเชียนว่า “ได้ยินว่าเด็กคนนี้เจ้าซื้อมาจากร้านนายหน้า นางไม่เหมือนเด็กสาวที่มีวรยุทธ์ทั่วไป ยิ่งไปกว่านั้นข้าก็ได้ยินว่านางตีคนรับใช้บาดเจ็บ นางอันตรายนัก ทางที่ดีเจ้าส่งนางออกจากจวนดีกว่า”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยนิ่งๆ ว่า “ท่านพี่ห่วงตัวเองดีกว่า อย่าสนใจเรื่องคนอื่นนักเลย!”
ลู่หลิงเซียวขมวดคิ้วเอ่ยว่า “ข้าหวังดีต่อเจ้า! วรยุทธ์ของเด
