อ
ลู่หยวนกำลังจัดเรียงอาวุธชิ้นเล็กจำนวนหนึ่งตามบันทึกในตำราโบราณ
แม่นมเข้ามาด้านใน วางเป่าซูไว้ข้างกายลู่หยวน
เป่าซูนั่งขัดสมาธิบนเบาะน้อยของตัวเอง ใบหน้าดวงน้อยเคร่งขรึมขึ้นพร้อมกับจ้องมองลู่หยวน
ครู่ใหญ่ทีเดียว นางก็หันหน้าไปถอนหายใจอย่างคับแค้น
……
เนื่องจากลู่หลิงเซียวไม่ได้ให้ท้ายลู่หลิงหลง ลู่หลิงหลงขึ้นมาบนรถม้าจึงเริ่มร้องห่มร้องไห้ ร้องจนถานเอ๋อร์เกือบทนไม่ไหวต่อยนางเข้า
เมิ่งเชียนเชียนนั่งเงียบๆ
ลู่หลิงเซียวกระแอมในลำคอ “วันนี้เจ้า…เสียขวัญหรือไม่”
เมิ่งเชียนเชียนทอดมองถนนใหญ่ที่มีการสัญจรเนืองแน่น “เสียขวัญแล้ว กลัวจริงๆ”
ลู่หลิงเซียวสีหน้าคลายลง เขาคิดไว้แล้ว นางมิใช่บุตรสาวตระกูลขุนพลเยี่ยงหว่านเอ๋อร์เสียหน่อย นางจะไม่หวาดกลัวได้อย่างไร ที่แท้ก็ทำเป็นสงบนิ่งอยู่นี่เอง
“ผู้บัญชาการใหญ่ได้ทำให้เจ้าลำบาก...”
“พี่สาว! ถังหูลู่!”
ลู่หลิงเซียวเพิ่งจะเอ่ยได้ครึ่งทาง ก็ถูกเสียงเจื้อยแจ้วของถานเอ๋อร์ขัดขึ้น
เมิ่งเชียนเชียนให้สารถีจอดรถ ก่อนพาถานเอ๋อร์ไปซื้อถังหูลู่
“พี่สาว! โคมไฟดวงนี้สวย!”
“เจ้าอยากได้ดวงไหน”
ครึ่งชั่วยามต่อมา รถม้าก็มาถึงตระกูลลู่
ถานเอ๋อร์กระโดดลงรถม้าไปก่อน มือซ
