่งเรื่องชาวบ้าน จะทำให้ข้าตามมาซวยด้วยรึ ข้ายังโดนคนฟาดสลบด้วยนะ เจ็บจะตายอยู่แล้ว!”
ลู่หลิงเซียวฟังพ่อบ้านเฉินเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างทางมานี้แล้ว ผู้บัญชาการใหญ่พักรักษาอาการบาดเจ็บที่เรือนเล็กในวัด แม่นมกลัวว่าเด็กน้อยจะทำเขาหนวกหู จึงได้พาเด็กไปห้องภาวนาด้านหน้า ไหนเลยจะรู้เพียงช่วงที่แม่นมงีบหลับไป เด็กน้อยก็คลานออกมา ถูกเมิ่งเชียนเชียนพบเข้า
เมิ่งเชียนเชียนให้ปั้นซย่าไปตามหาพ่อแม่ของเด็ก ก่อนจะดูแลเด็กน้อยด้วยกันกับเหล่าไท่จวินและลู่หมู่ตลอดทั้งบ่าย
เรื่องนี้ ไม่ว่าจะมองอย่างไร เมิ่งเชียนเชียนก็ไร้ความผิด
หากเป็นตัวเขาเอง เขาก็ไม่มีทางปล่อยเด็กน้อยคนนี้ไม่ดูดำดูดีหรอก
เพียงแต่ใครจะไปคาดคิดว่า เด็กคนนี้เป็นบุตรสาวของลู่หยวน
“เจ้ายังมีหน้ามาพูดอีก พี่สะใภ้เจ้าไปส่งเด็กกลับคืน แล้วเจ้าไปทำอะไร”
ลู่หลิงหลงเอ่ยเสียงแผ่ว “ขะ…ข้าเห็นพวกนางทำลับๆ ล่อๆ! เลยจะตามไปดู…”
“พอได้แล้ว!”
ลู่หลิงเซียวทนฟังต่อไปมิได้อีก “กลับไป!”
ลู่หลิงหลงกัดริมฝีปาก กระทืบเท้าแรงๆ เดินออกไปอย่างโมโห
แม่นมอุ้มเป่าซูไปแล้ว เมิ่งเชียนเชียนก็พาถานเอ๋อร์ออกจากจวนผู้บัญชาการประจำนครหลวงเช่นกัน
ณ ห้องหนังสื
