เป็นผู้บริสุทธิ์ ผู้บัญชาการใหญ่มีอะไรก็มาลงที่ข้าน้อยก็พอ พวกนางไม่เกี่ยว!”
ลู่หยวนไม่ไปพิสูจน์ความจริงด้วยตัวเองหรอก เขาไม่สนใจลู่หลิงเซียวแม้แต่น้อย
ลู่หลิงเซียวร้อนใจขึ้นมา “ผู้บัญชาการใหญ่ ภรรยาและน้องสาวของข้าน้อยล้วนเป็นสตรีในห้องหอ ยามปกติไม่เคยเหยียบย่างออกจากจวน ไม่มีทางเกี่ยวข้องใดๆ กับนักฆ่าแน่ ขอผู้บัญชาการใหญ่โปรดปล่อยตัวพวกนางด้วย!”
ลู่หยวนยิ้มเย็น “แล้วถ้าข้าไม่ปล่อยล่ะ”
ลู่หลิงเซียวกำหมัดแน่น “หรือว่าผู้บัญชาการใหญ่ไม่กลัว…”
เขายั้งปากทัน ไม่ให้ตัวเองเอ่ยถ้อยคำที่ย้อนคืนมามิได้
ลู่หยวนหัวเราะอย่างอวดดี “ข้ากลัวอันใด กลัวเจ้ารึ กลัวตระกูลลู่? หรือกลัวโอรสสวรรค์ปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนั่น?”
โอหัง!
ลู่หลิงเซียวตกตะลึง กำหมัดดังกึดๆ
“ผู้บัญชาการใหญ่!”
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรสาวเท้าเข้ามา ประสานหมัดคำนับให้
เขากับลู่หลิงเซียวเป็นขุนนางขั้นสามเช่นเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องคำนับให้อีกฝ่าย
ทว่าลู่หลิงเซียวมีความดีความชอบที่ชายแดน ส่วนเขามีอำนาจในราชสำนัก ซ้ำยังเป็นคนสนิทของผู้บัญชาการใหญ่ ในเมืองหลวงนี้ น่าเกรงขามมากกว่าลู่หลิงเซียว
“แม่ทัพลู่ก็อยู่หรือ”
เขาประสานมือนิ่งๆ
ลู่หลิงเซียวคำ
