นับคืน
“ไต่สวนเสร็จแล้วรึ” ลู่หยวนเอ่ยนิ่งๆ
“ขอรับ” ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรมองลู่หลิงเซียวแวบหนึ่ง ความหมายชัดเจนยิ่ง ไม่สะดวกคุยต่อหน้าลู่หลิงเซียว
ลู่หยวนยิ้มเอ่ย “เกี่ยวข้องกับลู่ฮูหยินและคุณหนูลู่หรือไม่”
“กับลู่ฮูหยินนั้น…”
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรมองกลับไปกลับมาระหว่างผู้บัญชาการใหญ่และลู่หลิงเซียว
นายท่าน!
จะให้เกี่ยวข้องหรือไม่เกี่ยวข้องล่ะ
นายท่านแอบส่งสัญญาณหน่อยสิ
ลู่หลิงเซียวสีหน้าจริงจังเอ่ยว่า “ข้าน้อยยินดีใช้หัว…”
“ไม่เกี่ยวข้องขอรับ!”
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรเอ่ยขัดลู่หลิงเซียว “ไม่เกี่ยวข้องกับลู่ฮูหยิน นางตามแม่นมมาส่งคุณหนูเป่าซูกลับห้องภาวนา แต่ว่าคุณหนูใหญ่ลู่หลบอยู่นอกเรือนอย่างลับๆ ล่อๆ ราวกับแอบดูความเคลื่อนไหวของผู้บัญชาการใหญ่!”
ลู่หลิงเซียวสีหน้าพลันเปลี่ยน
ลู่หยวนยิ้มเอ่ย “เมื่อครู่นี้แม่ทัพลู่พูดว่าอย่างไรนะ”
“ยินดีใช้หัวเป็นประกัน…น้องสาวเป็นผู้บริสุทธิ์ขอรับ”
ลู่หลิงเซียวไม่หอบความหวังใดๆ อีกแล้ว
ลู่หยวนยิ้มเอ่ย “ในเมื่อแม่ทัพลู่กล่าวเช่นนี้แล้ว ข้าก็ไม่ซักไซ้ไล่เลียงการกระทำอันน่าสงสัยของฮูหยินน้อยตอนอยู่ที่วัดต่อแล้วล่ะ”
ลู่หลิงเซียวชะงัก หันมองลู่หยวน
