อย่างเหลือเชื่อ เห็นๆ อยู่ว่าขุนนางโฉดผู้นี้ไม่คิดจะปล่อยตัวคนง่ายๆ ไฉนจู่ๆ จึงเปลี่ยนใจแล้วเล่า
หรือข้าจะคิดมากไป
ไม่ว่าอย่างไร รีบพาคนกลับแล้วค่อยว่ากัน ชักช้าเกรงว่าสถานการณ์จะเปลี่ยน!
ลู่หลิงเซียวประสานหมัด “ขอบคุณผู้บัญชาการใหญ่…”
ลู่หยวนยิ้มเจือความนัย “แม่ทัพลู่อย่าเพิ่งดีใจเร็วนัก ข้าบอกว่าไม่ซักไซ้ไล่เลียงการกระทำอันน่าสงสัยของนางตอนอยู่ที่วัด แต่มิได้ให้เจ้าพาตัวคนกลับนะ”
ลู่หลิงเซียวขมวดคิ้ว “ผู้บัญชาการใหญ่หมายความว่าอย่างไร”
……
ภายในห้อง เป่าซูร้องไห้จ้า
“ไอ้หยา! เจ้าหยุดร้องได้แล้ว! แค่กินลูกอมเจ้าไปเม็ดเดียวเองบ่แม่นติ้ คราหน้าข่อยซื้อคืนเจ้า! สองเม็ดพอบ่ บ่พอก็สามเม็ด! ห้าเม็ด!”
แง! แง! แง!
เป่าซูร้องไห้พลางใช้ก้นน้อยๆ ขยับหนี
นางขยับ ถานเอ๋อร์ก็ขยับ
หนึ่งคนหนี หนึ่งคนตาม จนทั้งสองไปชนกับชั้นวางเครื่องเรือนสูงค่า
โครม!
แจกันโบราณบนชั้นวางร่วงลงมา!
ถานเอ๋อร์ตาไวมือเร็วชูเป่าซูขึ้นสูง หนูน้อยจึงหลบอันตรายจากการโดนเศษแจกันบาดได้
เมิ่งเชียนเชียนเพิ่งกลับมาจากห้องสุขา เข้าห้องมาเห็นเศษแจกันดอกไม้แตกเต็มพื้น จึงถามว่า “ใครทำแตก”
หนึ่งเด็ก หนึ่งผู้ใหญ่ชี้ไปที่ลู่หลิงหลงโดยพร้อม
