ูหยินตัวเองเก็บงำความสามารถเอาไว้เช่นนี้ แล้วก็ เหตุใดท่านถึงช่วยนางเล่า นางบุกเข้ามาเอง โดนลูกหลงก็โดนลูกหลงไปสิ…”
ลู่หยวนเหลือบตาขึ้นมานิ่งๆ “จับนักฆ่าเสร็จแล้ว? ไต่สวนผู้บงการหลังม่านได้แล้ว? ใช้ชีวิตพอแล้ว?”
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรคว้าประตูออกไปทันที “อวี้จื่อชวน! เจ้าไปตายที่ไหนแล้ว ไต่สวนคนร้ายเร็ว!”
ภายในห้องปีกข้าง ถานเอ๋อร์นอนขวางม้านั่งหลับอุตุ
ลู่หลิงหลงฟื้นขึ้นมาระหว่างทางหนหนึ่ง ทราบว่าตนถูกจับมาที่จวนผู้บัญชาการประจำนครหลวงในฐานะนักฆ่า ก็ตกใจเป็นลมไปอีกหน
เมิ่งเชียนเชียนนั่งเงียบๆ อยู่ในห้อง นึกย้อนถึงเรื่องที่เกิดขึ้นที่วัด ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติ
ลู่หยวนถูกลอบสังหารนั้นไม่แปลก มีคนอยากให้เขาตายถมเถไป หากจะโทษก็ต้องโทษที่ตนซวยนัก
ลู่หยวนช่วยชีวิตนางไว้ คงเป็นเพราะเห็นแก่หน้าเป่าซู แต่เห็นๆ อยู่ว่าเขาสามารถผลักนางออกได้ เช่นนั้นก็จะช่วยได้ทั้งนางและตัวเขาเองก็จะไม่มีทางบาดเจ็บ
หรือว่า…เขากำลังหยั่งเชิงนาง?
อยากหยั่งเชิงวรยุทธ์ของนาง ถึงขนาด…ใช้ตัวเองลองพิษอย่างไม่เสียดาย เพื่อหยั่งเชิงวิชาแพทย์ของนาง
เมิ่งเชียนเชียนค่อยๆ กำหมัดทีละนิด
เขาไม่กลัวว่าตัวเองจะเดาผิดบ้างหร
