แม่นมกระอักกระอ่วนขึ้นมา
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยว่า “เจ้านายของเจ้าอยู่ที่ใด ข้าอุ้มนางไปก็ได้”
แม่นมขอคำชี้แนะจากผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรที่อยู่บนต้นไม้อย่างไม่เป็นที่สังเกตเห็น
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรพยักหน้า
แม่นมยิ้มเอ่ย “รบกวนฮูหยินท่านนี้แล้ว เชิญตามข้ามา”
ทั้งคู่ไปยังเรือนเล็ก
ครั้นเดินผ่านอุทยานเล็ก ลู่หลิงหลงที่เดินเล่นอยู่ก็เห็นเข้า
“เมิ่งซื่อ? นางอุ้มเด็กไปไหน คนข้างๆ นั่นใคร ทำลับๆ ล่อๆ ผิดปกติ!”
ลู่หลิงหลงตามไปด้วย
แม่นมเดินนำมาถึงห้องภาวนาก็เผ่นหนีแล้ว
เมิ่งเชียนเชียนจึงต้องอุ้มเป่าซูเข้าไปในห้องเอง
นางมองตรงไปเบื้องหน้าพร้อมกับก้าวขึ้นหน้า อุ้มเป่าซูที่กำลังง่วงนอนนั่งคุกเข่าทับส้นลงตรงข้ามลู่หยวน “คารวะผู้บัญชาการใหญ่”
ลู่หยวนงอขาซ้ายอยู่ แขนข้างหนึ่งที่มีกล้ามเนื้อแน่นหนั่นลายเส้นชัดเจนพาดอยู่บนหัวเข่าอย่างไม่ใส่ใจ ท่าทางไม่แยแสเช่นนี้ พอเป็นเขาทำกลับมีเสน่ห์ของบุรุษอกสามศอกและความอันตรายของคนเบื้องสูง
เขาจุดยิ้มเสเพลตรงมุมปาก “ยังกล้าปรากฏตัวตรงหน้าข้าอีก ไม่กลัวว่าข้าจะฆ่าเจ้ารึ”
เมิ่งเชียนเชียนรู้จักยืดหยุ่น “ข้าน้อยผิดไปแล้วเจ้าค่ะ”
ลู่หยวน “…”
ลู่หยวนมองนางอย่างเย็นชา
