เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยเสียงแผ่วว่า “ต้องทำเช่นไรผู้บัญชาการใหญ่ถึงจะอภัยให้ข้าน้อย”
ลู่หยวนพลันยิ้มขึ้นอีกครั้ง ก่อนเอ่ยเจือความในว่า “ข้าต้องการให้เจ้า…”
เอ่ยมาถึงตรงนี้ เขาก็พลันยื่นแขนออกมาคว้าท้ายทอยเมิ่งเชียนเชียนไว้ ก่อนโอบมาไว้ในอ้อมอกตน
เมิ่งเชียนเชียนขยับปลายนิ้ว เข็มเงินเล่มหนึ่งแทงลงไป
ขณะเดียวกัน ลูกธนูดอกหนึ่งก็แหวกหน้าต่างพุ่งเฉียดหลังมือของเขาไปปักลงผนังห้องอย่างแรง!
หากเมื่อครู่ไม่ได้หลบ แรงนี้มากพอที่จะทะลุหัวไปได้เลย
สีหน้าเมิ่งเชียนเชียนพลันนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย
ลู่หยวนไม่ได้โอบนางเข้ามาในอ้อมอกจนจมอก ยังคงรักษาระยะห่างอย่างเหมาะสมและหักห้ามใจเอาไว้เล็กน้อย เพียงแต่มองแวบๆ เหมือนนางอยู่ในอ้อมอกเขา ทั้งๆ ที่ความจริงทั้งคู่ไม่ได้แตะต้องกันเลย
“อวี้จื่อชวน เจ้าตายหรือไร” ลู่หยวนตวาดเสียงต่ำ
บนหลังคา หนุ่มน้อยอาภรณ์เขียวที่เพิ่งตั้งอกตั้งใจนับลูกธนูเสร็จกระโดดขึ้นมา คว้าธนูใหญ่พร้อมกับหยิบธนูดอกหนึ่งออกจากกระบอกข้างตัว ยิงไปยังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งทางตะวันออกเฉียงใต้อย่างแรง
ได้ยินเพียงเสียงครางทึบๆ มีคนร่วงลงมาจากต้นไม้
อวี้จื่อชวนใช้วิชาตัวเบาไล่ตามไป
ขณะเดียวกัน ผู้บัญชาการอ
