ได้ อย่างไรเสียเขาก็รักหน้าตา
เขากุมมือหลินหว่านเอ๋อร์ “เจ้าวางใจได้ ใจข้ามีเพียงเจ้า ไม่มีทางรักสตรีอื่นได้อีก”
หลินหว่านเอ๋อร์อิงซบอ้อมอกเขาเบาๆ เขียนใส่ฝ่ามือเขาว่า : ท่านแม่ทัพ หว่านเอ๋อร์มีเพียงท่าน
……
ณ สวนทิงหลาน จวนผู้บัญชาการประจำนครหลวง
ลู่หยวนฟื้นแล้ว กำลังนั่งบนเก้าอี้กวนเม่าอันประณีตหรูหราอย่างเกียจคร้าน
หมอหลวงพันหลังมือให้เขาใหม่ มองคราบเลือดบนผ้าขาว ก่อนเอ่ยกับเขาว่า “ผู้บัญชาการใหญ่ นี่คือพิษโหลวหลานซา หนึ่งในสามพิษร้ายแรงที่สุดของเหมียวเจียง รุนแรงหาใดเทียบได้ หากมิอาจถอนพิษภายในสามชั่วยาม พิษก็จะเข้าสู่หัวใจตาย”
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรสีหน้าเปลี่ยนทันที “เช่นนั้นผู้บัญชาการใหญ่…”
หมอหลวงเอ่ย “เคราะห์ดีที่ผู้บัญชาการใหญ่ถูกเข็มเงินปิดกั้นจุดฝังเข็ม ปกป้องเส้นหัวใจเอาไว้ได้ทันกาล และขับพิษออกไปได้ไม่น้อยแล้ว ไม่เช่นนั้นต่อให้มียาถอนพิษวิเศษจากสวรรค์ ก็มิอาจช่วยอะไรได้”
ลู่หยวนเล่นเข็มเงินในมืออย่างไม่ใคร่ใส่ใจนัก “ออกไปเถิด”
“ข้าน้อยขอตัว”
ครั้นหมอหลวงกลับไปแล้ว ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรก็เอ่ยอย่างสงสัยว่า “ลู่ฮูหยินรู้วิชาแพทย์ด้วยรึ ลู่หลิงเซียวรู้หรือไม่ว่าฮ
