รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องอยู่ดี
ลู่หลิงเซียวส่ายหน้า “เจ้าไม่รู้จักลู่หยวน คนผู้นี้จิตใจอำมหิตไร้ปราณี ชอบใช้อำนาจส่วนตัวในการลงโทษ เมิ่งซื่อกับหลิงหลงตกอยู่ในมือเขา เกิดโดนใช้ทัณฑ์ทรมาน...”
หลินหว่านเอ๋อร์ถามว่า : ท่านกลัวว่าจะถูกบังคับให้รับสารภาพหรือ
ลู่หลิงเซียวชะงักไป
เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย เขาแค่ไม่อยากให้สตรีตระกูลลู่ถูกคนของจวนผู้บัญชาการประจำนครหลวงทรมาน
หลินหว่านเอ๋อร์จ้องมองแววตาเขา ก่อนทำมือว่า : หากลู่หยวนให้นางใส่ร้ายท่าน ท่านจะตำหนินางหรือไม่
คำว่า ‘นาง’ นี้ย่อมหมายถึงเมิ่งเชียนเชียน
ลู่หลิงเซียวสังเกตถึงความผิดปกติได้ในที่สุด เห็นๆ อยู่ว่าถูกจับตัวไปสองคน แต่คนที่นางเอ่ยถึงตั้งแต่ต้นจนจบมีเพียงเมิ่งเชียนเชียน
ลู่หลิงเซียวสูดหายใจลึก เอ่ยด้วยน้ำใสใจจริงว่า “หว่านเอ๋อร์ ข้าไปช่วยนาง เพราะนางเป็นภรรยาของข้า ข้าต้องรับผิดชอบต่อนาง”
หลินหว่านเอ๋อร์ขอบตาแดงก่ำ : ตอนท่านหมดสติอยู่ นางเฝ้าท่านสามวันสามคืน ท่านมิได้หวั่นไหวต่อนางจริงๆ น่ะหรือ
“นางเฝ้าข้าก็เพราะ…”
ไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้ยังพอทำเนา พอเอ่ยขึ้นมาลู่หลิงเซียวก็ช้ำในขึ้นมาอีกหน
แต่เขาก็มิอาจอธิบายอะไร
