น!”
ลู่หลิงเซียวกำหมัดเอ่ยว่า “ฝ่าบาทยังมิได้ขึ้นครองราชย์เอง ทุกการเคลื่อนไหวล้วนถูกลู่หยวนควบคุมอยู่ ข้ากลัวว่าลู่หยวนจะลงมือกับหว่านเอ๋อร์!”
ลู่สิงโจวเอ่ย “นางมีประโยชน์ ลู่หยวนไม่มีทางฆ่านาง”
ลู่หลิงเซียวยังคงไม่เห็นด้วยกับการกระทำของบิดา แม้ว่าเขาก็อยากจะกำจัดลู่หยวนให้ฝ่าบาทโดยเร็ว ทว่าเขาไม่อยากดึงหว่านเอ๋อร์เข้ามาเกี่ยวด้วยเลย
เขาเลิกผ้าห่มลุกขึ้น
ลู่สิงโจวถามอย่างประหลาดใจ “เจ้าจะทำอะไร”
ลู่หลิงเซียวหยิบอาภรณ์มา “ไปจวนผู้บัญชาการประจำนครหลวง”
ลู่สิงโจวยังอยากจะเอ่ยบางอย่างอีก ลู่หลิงเซียวก็สวมอาภรณ์เรียบร้อยออกไปแล้ว
หน้าประตู เขาเจอหลินหว่านเอ๋อร์ที่มาเยี่ยมเขา
เขาชะงักไป ก่อนเอ่ยว่า “ไม่ให้เจ้ามามิใช่หรือ บนตัวข้ามีแต่กลิ่นยา ไม่ดีต่อครรภ์”
หลินหว่านเอ๋อร์สวมผ้าคลุมหน้าอยู่ ทำภาษามือว่า : ท่านแม่ทัพบาดเจ็บยังไม่หาย รีบร้อนเช่นนี้ เพราะเรื่องของฮูหยินน้อยหรือ
ลู่หลิงเซียวไม่ได้ปฏิเสธ
หลินหว่านเอ๋อร์เอ่ยต่ออีกว่า “ผู้บริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์[1] ข้าว่า ฮูหยินน้อยไม่มีทางเป็นอะไร รอผู้บัญชาการใหญ่ตรวจสอบความจริงกระจ่างแล้ว คงจะปล่อยตัวนางกลับมา”
หลักการนี้ถูกต้อง แต่ลู่หลิงเซียวก็ยัง
