กลับไปก่อนค่อยคิดหาวิธี!”
ฮูหยินรองพึมพำเสียงเบา “ท่านแม่กลัวว่าจะถูกคนของจวนผู้บัญชาการประจำนครหลวงจับไปด้วยล่ะสิ…”
นายท่านรองลู่ถลึงตาใส่นาง
เหล่าไท่จวินหลับไปแล้ว จึงยังไม่บอกเรื่องนี้ให้นางตกใจ ลู่หมู่เช่าเกี้ยวหลังหนึ่งตรงหน้าวัด หามเหล่าไท่จวินลงเขา
ลู่สิงโจวพาหลินหว่านเอ๋อร์เข้าเฝ้าโอรสสวรรค์เสร็จก็ลงเขาไปทันที คนตระกูลลู่กลับถึงจวนแล้ว เขาถึงเพิ่งรู้ว่าตนกลับไปก็เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น
เขากำลังอยู่กับลู่หลิงเซียว
สองพ่อลูกฟังคนรับใช้รายงานจบ ก็พากันจมสู่ความคิด
ลู่สิงโจวคล้ายคิดบางอย่างเอ่ยว่า “เมื่อไม่นานมานี้ผู้บัญชาการใหญ่เพิ่งจะโดนลอบสังหาร บาดเจ็บสาหัส ฝ่าบาทนึกว่าเขาพักรักษาตัวอยู่ที่จวน จึงได้ออกจากวังอย่างเป็นความลับ ไม่คิดเลยหนอไม่คิดเลย ว่าเขาจะอยู่ที่วัดหานซาน! คนผู้นี้ช่างเจ้าเล่ห์เพทุบายนัก! คงมิใช่ว่า…เขาพบว่าฝ่าบาทเรียกตัวหว่านเอ๋อร์เข้าเฝ้า จึงจงใจข่มขู่พวกเราตระกูลลู่หรอกนะ?”
ลู่หลิงเซียวคิ้วคมขมวดมุ่น “ท่านพ่อ ท่านพาหว่านเอ๋อร์ไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทหรือ ทำเช่นนี้ จะทำให้หว่านเอ๋อร์ตกอยู่ในอันตรายนะขอรับ!”
ลู่สิงโจวเอ่ย “ตระกูลลู่จะปกป้องนาง ฝ่าบาทก็จะปกป้องนางเช่นกั
