่อนเช็ดคราบเลือดเหนือคิ้ว “แม่หนูน้อยช่างไม่ลดราวาศอกจริงๆ หน้าข้าบวมไปหมดแล้ว!”
เขาเร่งฝีเท้าเข้ามาในห้อง
ลู่หยวนนอนราบอยู่บนพื้นไม้สะอาด ชุดคลุมบนร่างสวมใส่เรียบร้อย ลมหายใจสม่ำเสมอ บนหลังมือเหมือนถูกห้ามเลือดเอาไว้ และใช้ผ้าเช็ดหน้าพันไว้เรียบร้อยแล้ว
เมิ่งเชียนเชียนนั่งอยู่ข้างๆ ในอ้อมแขนมีเป่าซูที่หลับฝันหวาน
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรสีหน้าซับซ้อนมองเมิ่งเชียนเชียน
ขณะนั้นเอง องครักษ์เสื้อแพรที่ซ่อนอยู่แต่ละแห่งในวัดก็มารายงาน
องครักษ์เสื้อแพรนายหนึ่งเอ่ยว่า “ผู้บัญชาการ สังหารไปห้าคนแล้ว หนีไปหนึ่งขอรับ”
“ไม่ได้หนี”
อวี้จื่อชวนโยนคนที่รอดซึ่งโดนสกัดจุดไว้เข้ามาในเรือน
องครักษ์เสื้อแพรนายนั้นลังเลครู่หนึ่ง ก่อนกวักมือให้ลูกน้องหามหญิงสาวหมดสตินางหนึ่งมา “เจออยู่นอกลานเรือน ไม่ทราบว่าท่านผู้บัญชาการจะจัดการอย่างไร”
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อผ้าหันมองเมิ่งเชียนเชียน
เมิ่งเชียนเชียนจำลู่หลิงหลงได้ นางเอ่ยราบเรียบว่า “คุณหนูใหญ่ตระกูลลู่ ข้าไม่ได้เป็นคนพามา”
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรชะงัก ก่อนมาหยุดหน้าห้องภาวนาอีกห้อง ประสานมือคำนับเอ่ยว่า “เมื่อครู่นี้มีนักฆ่ามากลุ่มหนึ่ง ไม่ทราบว่าไต้
