า “ผู้บัญชาการใหญ่โชคดีเทียมฟ้า อายุยืนหมื่นปี”
“เฮอะ!”
ลู่หยวนแค่นเสียงอย่างไม่แยแส ก่อนพินิจมองเข็มเงินในมือ
ท่อนบนของเขาอยู่ใต้ชุดคลุมตัวนอก บั้นเอวแน่นหนั่นไร้ไขมันพันด้วยผ้าพันแผลสีขาว เนื่องจากเมื่อครู่ขยับตัวเยอะ ผ้าพันแผลจึงมีโลหิตซึมออกมาอย่างต่อเนื่อง แผลคงฉีกอีกแล้ว
เมิ่งเชียนเชียนไม่ได้เบนสายตามองขึ้นไปต่อ แต่ตกลงบนหลังมือเขาที่มีโลหิตสีดำไหลออกมา “บนลูกธนูมีพิษ”
ลู่หยวนส่งเสียงอืมอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับไม่สนใจว่าตัวเองจะโดนพิษหรือไม่ ยังคงจ้องเข็มเงินพลางเอ่ย “ได้ยินว่าตอนนั้นจอมพลฉู่ ก็ถูกเข็มเงินไม่กี่เล่มสังหารเช่นกัน”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย “ข้าจะไปตามหมอ”
นางเพิ่งจะวางเป่าซูลงบนเบาะน้อยเบาๆ ลู่หยวนที่อยู่ด้านหลังก็ล้มตึงลงไปแล้ว
นางจับข้อมืออันเย็นเยียบดุจกระดูกของลู่หยวนดู เห็นหลังมือเขาเริ่มสีเข้มคล้ำก็ขมวดคิ้ว
ความเป็นตายของเขาไม่เกี่ยวไรกับนางก็จริง
ทว่า นางไม่ชอบติดค้างบุญคุณใคร
……
“เจ้าปล่อยข่อย! ปล่อยข่อย!”
ภายในลานเรือน ถานเอ๋อร์ถูกมัดแบบอู่ฮวา[1]ห้อยอยู่ใต้ต้นไม้ ราวกับดักแด้น้อยขี้โมโหกำลังแกว่งไปแกว่งมา
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อผ้าเสียบดาบปักวสันต์คืนเข้าฝัก ก
