็นร่องยาวสองร่อง
“เจ้ามีฝีมืออยู่บ้างนี่นา! มาใหม่!”
ลู่หลิงหลงมองดูจนเซ่อไปนานแล้ว นางไม่มีเวลามาแอบดูความลับของเมิ่งเชียนเชียน รักษาชีวิตไว้สำคัญกว่า ไหนเลยจะรู้เพิ่งหันหลังกลับ ก็ถูกคนใช้สันมือฟาดสลบไปแล้ว
ภายในห้องภาวนา
ลู่หยวนยิ้มเย็นมองเมิ่งเชียนเชียน “เข็มนี้ คงรอมานานแล้วกระมัง”
เขาปล่อยศีรษะเมิ่งเชียนเชียน สองนิ้วคีบเข็มเงินไว้ ก่อนจะดึงออกอย่างเย็นชา “แทงข้าไม่ตาย ผิดหวังมากใช่หรือไม่”
เมิ่งเชียนเชียนไม่ได้โต้แย้ง
ตอนที่เขาบุกเข้าห้องนางคราแรก นางก็อยากใช้เข็มเงินสังหารเขาจริงๆ นึกว่าซ่อนไว้ดีมากแล้วแท้ๆ ไม่คิดเลยว่าเขาจะรู้ตัวตั้งนานแล้ว
ทว่าครานี้ แรกเริ่มนางไม่ได้มีเจตนาจะฆ่า แค่เข้าใจเขาผิดนึกว่าเขาจะทำอะไรนาง เมื่อได้ยินเสียงแหวกอากาศของธนู เข็มเงินของนางก็แทงเข้าแผ่นอกเขาไปแล้ว
นางออกแรงชักกลับอย่างเต็มที่ เข็มเงินจึงห่างจากหัวใจเขาเพียงนิดเดียวเท่านั้น
“คราหน้าอย่าลืมบอกกันก่อนนะเจ้าคะ”
เกิดชักกลับไม่ทัน ได้ตายจริงๆ แน่
ลู่หยวนหรี่ตาลงอย่างอันตราย “เจ้ายังอยากให้มีคราหน้าอีกรึ”
เมิ่งเชียนเชียนกอดเป่าซูที่หลับสนิทในอ้อมแขนแน่น เอ่ยสอพลอสุดจะเปรียบว่
