เหล่าฮูหยินถูกบรรดาคนรับใช้หามกลับเรือนไป
ลู่สิงโจวมองถานเอ๋อร์ที่อยู่ข้างกายเมิ่งเชียนเชียนอย่างลุ่มลึก
ถานเอ๋อร์สองตามองฟ้าไม่สนใจเขา
เขาเอ่ยกับเมิ่งเชียนเชียนว่า “ในเมื่อเป็นคนของเจ้าก็คุมให้ดี รีบหาคนมาสั่งสอนกฎระเบียบของจวนให้นางโดยไว”
เมิ่งเชียนเชียนค้อมกาย “ลูกทราบแล้ว ท่านพ่อเดินดีๆ เจ้าค่ะ”
ลู่สิงโจวมองพวกชายฉกรรจ์สิบกว่าคนบนพื้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อจากไปอย่างเย็นชา
ถานเอ๋อร์ถามเมิ่งเชียนเชียนว่า “เขารู้สึกขายขี้หน้าแม่นบ่”
เมิ่งเชียนเชียนถามว่า “โดนทำร้ายหรือไม่”
ถานเอ๋อร์ปัดๆ มือ “ย่อมบ่โดนอยู่แล้ว พวกขี้ขลาดตาขาวบ่กี่คน จะเฮ็ดให้ข่อยบาดเจ็บได้จังใด๋”
เมิ่งเชียนเชียนหัวเราะ ก่อนหันไปมองบ่าวรับใช้และผู้คุ้มกันเรือนสิบกว่าคนที่โมโหแต่ไม่กล้าเอ่ยคำ นางเอ่ยนิ่งๆ ว่า “ยังไม่ไปอีก?”
“ปะไป! พวกข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้!”
“เร็วเข้าๆ!”
พวกบ่าวรับใช้กับผู้คุ้มกันเรือนที่เริ่มมีเรี่ยวแรงคืนมาบ้างแล้วข่มความเจ็บปวดทั่วสรรพางค์กายเอาไว้ ลุกขึ้นจากพื้น ประคองกันและกันเดินหนีออกมาราวกับหนีตาย
ปั้นซย่าหลุดจากภวังค์ความตกใจ นางมองถานเอ๋อร์อย่างนิ่งอึ้งพลางเอ่ยว่า “ทะ…ที่น
