ายหน้าหญิงชราพูดคือเรื่องจริงหรือนี่…”
“ถานเอ๋อร์ แก้มัด”
“รับทราบ!”
ถานเอ๋อร์ดึงเชือกบนตัวแม่บ้านวั่นกับป้าหลิวขาด
ทั้งคู่เพียงแค่บาดเจ็บภายนอก กระดูกและอวัยวะภายในไม่เสียหาย เมิ่งเชียนเชียนจึงให้ปั้นซย่าไปเอายาทาแผลมาช่วยพวกนางทา
เมิ่งเชียนเชียนก็กำลังจะเข้าไปด้วยเช่นกัน
“หยุด”
ถานเอ๋อร์ยืนอยู่เยื้องกับนาง ขวางทางนางไว้ สองนิ้วคีบเข็มเงินอยู่เล่มหนึ่ง จ่อลำคอนางอย่างเย็นชา “เข็มเงินของเจ้า ไผให้เจ้ามา”
เมิ่งเชียนเชียนสีหน้าไร้การเปลี่ยนแปลงใดๆ “เก็บได้”
ถานเอ๋อร์แค่นเสียงเฮอะ จู่ๆ ก็คลี่ยิ้มออกมา “ข่อยว่าแล้ว นางสิยกของรักของหวงของเจ้าของให้คนอื่นได้จังได๋ คืนให้เจ้า!”
ถานเอ๋อร์เอ่ยพลางพลิกสองนิ้วหันปลายเข็มเข้าหาตัว หันด้ามจับให้เมิ่งเชียนเชียน
เมิ่งเชียนเชียนดึงเข็มเงินไป
ถานเอ๋อร์กระโดดโลดเต้นเข้าไปในเรือน “เป็ดทอดกรอบ! ไก่ตุ๋นแปดสมุนไพร! หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง! ขาหมู…”
นึกบางอย่างขึ้นมาได้ นางก็หยุดฝีเท้าลง ก่อนเอ่ยเหมือนคล้ายคิดบางอย่างอยู่ว่า “เข็มเงินนั่นเหมือนจะขาดไปเล่มหนึ่ง…บ่สนแล้ว! บ่แม่นของข่อยจั๊กน้อย! ขาหมูพะโล้! เป็ดทอดกรอบ! ไก่ตุ๋นแปดสมุนไพร...”
นางกระโดดโลดเต้น
