พอเหล่าฮูหยินออกคำสั่ง บรรดาแม่บ้านร้ายกาจของเรือนฝูโซ่วก็ไปยังเรือนไห่ถังกันทันที
คนเฝ้าประตูคือป้าหลิว
นางอยู่ที่ตระกูลลู่มานานหลายปีแล้ว คนข้างกายเหล่าฮูหยินนางล้วนรู้จักทุกคน โดยเฉพาะแม่บ้านโจวที่เดินนำหน้ามา
นางรีบเข้าไปทักทายอย่างมีมารยาท “ท่านพี่ ลมอะไรหอบท่านมาหรือนี่”
แม่บ้านโจวเอ่ยด้วยท่าทางหยิ่งผยองว่า “หลบไป!”
ป้าหลิวรอยยิ้มแข็งค้าง แต่ตัวกลับนิ่งงันไม่ไหวติง
แม่บ้านโจวถลึงตาใส่นางอย่างรำคาญ “ให้เจ้าหลบ ไม่ได้ยินหรือไร”
ป้าหลิวเอ่ย “ไม่ทราบว่าท่านพี่ทั้งหลายมาเรือนไห่ถังด้วยเรื่องใดหรือ”
แม่บ้านโจวตวาดใส่ “ข้าจะทำอะไรจำเป็นต้องแจ้งให้คนรับใช้เยี่ยงเจ้าทราบด้วยรึ ไสหัวหลีกไป!”
“เสียงดังโหวกเหวกอะไรแต่เช้า”
แม่บ้านวั่นโยนอาภรณ์ที่ซักได้ครึ่งเดียวใส่กะละมัง!
โยนเสร็จเพิ่งนึกขึ้นได้ว่านี่หาใช่อาภรณ์ตัวเองไม่ เป็นของคุณหนู จึงรีบลนลานหยิบขึ้นมาปัดๆ ลูบๆ อย่างประจบเอาใจยิ่ง
ปัดเสร็จจึงค่อยตีหน้าบึ้งมาหน้าประตู เอ่ยกับแม่บ้านโจวว่า “นี่เป็นเรือนของฮูหยินน้อย พวกเจ้าต้องการเข้าไป ได้ขออนุญาตฮูหยินน้อยหรือยัง”
แม่บ้านโจวเอ่ยเสียงเย็น “ป้าวั่น ป้าหลิว พวกเจ้าสองคนใจกล้าขึ้นแล้วนี่ แม้แต่ข้า
