”
ถานเอ๋อร์กัดฟันอย่างลังเล “…ก็ได้ ข่อยสิเชื่อเจ้าอีกเทื่อ!”
จันทร์กระจ่าง ดาราบางตา ระฆังแว่วดังจากวัดหานซาน
บทเรียนภาคค่ำของวัดเสร็จสิ้นลง เหล่าภิกษุทยอยกลับกุฏิพักผ่อน
ภายในห้องภาวนาที่ห่างไกลที่สุดของวัด เป่าซูสวมชุดลูกพยัคฆ์ตัวน้อยหลับปุ๋ยเพิ่งจะตื่น
นางลุกขึ้นมานั่งบนเบาะน้อยที่ทำขึ้นให้นางโดยเฉพาะ มองไปรอบๆ
แอ้!
เป่าซูเดือดดาลขึ้นมา
ลู่หยวนกับภิกษุนั่งหันหน้าเข้าหากัน บนโต๊ะเตี้ยระหว่างทั้งสองมีน้ำชา ขนมและกระดานหมากรุกวางอยู่
ภิกษุหลับตาพักผ่อน พลางนับลูกประคำในมือช้าๆ
เป่าซูคลานมาหาอย่างโมโห มือน้อยๆ คว้าชายอาภรณ์ของลู่หยวนไว้ แยกเขี้ยวออกแรงดึงไปด้านนอก!
ลู่หยวนอยู่นิ่งๆ ปล่อยให้นางดึง
ภิกษุค่อยๆ ลืมตาขึ้น “โยมน้อยอยากลงเขา ไยเจ้าต้องยึดติดด้วย”
ลู่หยวนหยักยกมุมปากยิ้ม ก้มหน้าเอ่ยกับเป่าซูว่า “สามวันนะ อีกสามวันจะพาเจ้าลงเขา”
ใบหน้าน้อยๆ ของเป่าซูเคร่งขรึมขึ้น ก่อนคำรามอย่างดุร้ายยิ่ง แอ๊!
ลู่หยวนกระดิกนิ้ว องครักษ์เสื้อแพรนายหนึ่งเข้ามาด้านใน แล้วอุ้มแม่หนูน้อยออกไป
“ในเมื่อไต้ซือตื่นแล้ว ไม่สู้ดูสิ่งนี้หน่อย”
ลู่หยวนดันป้ายคำสั่งเหล็กนิลบนโต๊ะไปตรงหน้าภิกษุ “ใต้บังคับบัญชาของ
