จอมพลฉู่มีผู้บัญชาการทั้งหมดสิบสองคน หรือเรียกอีกอย่างว่าสิบสององครักษ์ ซึ่งป้ายนี้คือป้ายคำสั่งนักษัตรวานร หลังจากจอมพลฉู่สิ้นชีพ สิบสององครักษ์ก็นำกองทัพเกราะทมิฬหนึ่งหมื่นนายหายเข้ากลีบเมฆ และเมื่อไม่กี่วันก่อน มีสตรีนางหนึ่งบอกว่าเป็นบุตรสาวของนักษัตรวานรได้ปรากฏตัวขึ้น บอกว่าบิดานางไม่เคยห่างจากชายแดนอวี้เหมินเลย แต่ซ่อนตัวอยู่ในกองทัพธรรมดา เข่นฆ่ากับชาวเป่ยเหลียงจนลมหายใจสุดท้าย ข้าน้อยอยากทราบว่า ป้ายคำสั่งนี้ เป็นของจริงหรือไม่”
ภิกษุมิได้เอ่ยคำ
“หากไต้ซือไม่อยากพูด ข้าน้อยคงต้องรอคอยอยู่ที่นี่ต่อเสียแล้ว อย่างไรเสียข้าน้อยก็ว่าง”
แอ้! แอ้!
“คุณหนู เด็กดี กินนมนะเจ้าคะ กินเสร็จพวกเราก็จะลงเขาแล้ว”
เสียงบ่นของเป่าซูและเสียงปลอบอย่างจนปัญญาของแม่นมแว่วมาจากห้องข้างๆ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเด็กบางคนไม่ยอมกินนมดีๆ อีกแล้ว
ภิกษุถอนใจเฮือก “ป้ายคำสั่งเป็นของจริง”
ลู่หยวนยิ้มกว้างกว่าเดิม “ขอบคุณไต้ซือยิ่ง”
……
ทางด้านเหล่าฮูหยินหลังจากกลับมาถึงเรือนฝูโซ่ว ก็โมโหจนนอนอยู่บนเตียงสองวัน แม้แต่ฮูหยินรองมาคารวะยังโดนนางด่าใส่หน้าโครมๆ
ฮูหยินรองได้รับความไม่เป็นธรรมยิ่งนัก คนที่ล่วงเกินเหล่าฮ
