ูหยินไม่ใช่นางเสียหน่อย จะมาระบายโทสะใส่นางเพื่อการใด
“นางเด็กไม่เห็นหัวผู้ใหญ่! ไฉนตระกูลลู่ข้าถึงได้สู่ขอตัวอกตัญญูเช่นนี้เข้ามา! ไว้หน้าให้ดีๆ ไม่ชอบ! ไป! ตามเซียวเกอร์มา! หย่านางซะ!”
เหล่าฮูหยินช่างดีดลูกคิดดียิ่ง[1] หากหย่าเมิ่งเชียนเชียน เงินพวกนั้นก็จะเป็นของตระกูลลู่แล้ว
แม่บ้านอู๋ที่อยู่ข้างๆ เกลี้ยกล่อมว่า “เหล่าฮูหยิน นางไว้ทุกข์ให้นายท่านอาวุโสสามปีแล้ว คิดจะหย่านาง ตระกูลลู่จะล้มเอานะเจ้าคะ”
เหล่าฮูหยินตวาดอย่างเดือดดาล “เช่นนั้นเจ้าว่ามาควรทำอย่างไร หรือจะให้นางเด็กนี่อยู่กินในจวนเปล่าๆ ปลี้ๆ มิหนำซ้ำวันๆ ก็เอาแต่ทำให้ข้าโมโหอย่างนั้นรึ”
แม่บ้านอู๋เอ่ย “จะบีบคั้นสตรีนางหนึ่งมันจะไปยากอะไรเจ้าคะ ท่านลืมแล้วหรือว่าตอนนั้นบีบคั้นฮูหยินใหญ่อย่างไร”
เหล่าฮูหยินชะงัก “เจ้าหมายถึง…”
แม่บ้านอู๋เอ่ยอย่างลำพองว่า “สตรีน่ะ ให้นางมีบุตรสักคน นางก็สงบเสงี่ยมขึ้นแล้ว”
