้วย ทำให้ท่านพ่อกับตระกูลลู่เสียหายไปด้วย บัญชีนี้ ควรคิดกับแม่บ้านโจว หรือว่าท่านย่าที่เป็นผู้บงการแม่บ้านโจวดีเล่าเจ้าคะ”
เหล่าฮูหยินถูกตอกหน้าจนพูดอะไรไม่ออก
นางหันไปมองลู่สิงโจว
ลู่สิงโจวไม่ได้ไล่ถานเอ๋อร์ออกไปทันที
เมิ่งเชียนเชียนรู้จักพ่อสามีคนนี้ดียิ่งนัก เขาเป็นพวกเห็นแก่ตัวเห็นแก่ประโยชน์ เพื่อชื่อเสียงแล้ว เขาสามารถสละได้ทุกอย่าง
ลู่สิงโจวเอ่ย “แม่บ้านโจว เจ้าทำงานหนักมีความดีความชอบมากมาย ยามนี้อายุอานามมากแล้ว คงไม่สะดวกให้เจ้าทำงานหนักต่อไป”
แม่บ้านโจวสีหน้าพลันเปลี่ยน “นายท่านใหญ่!”
เหล่าฮูหยินโมโหยกใหญ่ ชี้ถานเอ๋อร์พลางเอ่ยว่า “นางหนูนี่ตีคน เจ้าไม่ไล่นาง กลับจะมาไล่แม่นมของเซียวเกอร์ออก เจ้าอยากให้ข้าโมโหตายรึ!”
ลู่สิงโจว “ท่านแม่…”
เหล่าฮูหยินทุบอกกระทืบเท้า “เจ้ารังเกียจที่ข้าแก่เฒ่าแล้ว…ไม่ได้เรื่องแล้ว…”
ถานเอ๋อร์เบ้ปาก ยกสองมือกอดอก “อยากกลับมาอ่อนเยาว์อีกครั้งจะไปยากอิหยัง พวกเจ้าคนเมืองหลวงมีผู้บัญชาการใหญ่อยู่คนหนึ่งบ่แม่นบ่ เจ้าไปหาเขา พออยู่ต่อหน้าเขาแล้ว รับรองได้ว่าเจ้าจะกลายเป็นหลาน[2]ทันทีเลย!”
“เจ้า…”
เหล่าฮูหยินโมโหจนล้มพับไปแล้ว!
