“นายหญิงกลับดีๆ เจ้าค่ะ!”
นายหน้าหญิงชรามองส่งรถม้าของเมิ่งเชียนเชียนจากไป
ครั้นนางหันมา แม่นางคนหนึ่งก็ถามว่า “ขายแค่สิบตำลึง ขาดทุนเกินไปหรือไม่ ตอนนั้นนางหนูนั่นก่อเรื่องเสียจนพวกเราชดใช้เงินไปไม่ต่ำกว่าร้อยตำลึงเชียวนะ!”
แม่นางอีกคนเอ่ย “นั่นน่ะสิ ก่อนหน้านี้ไหนว่าจะขายนางไปที่นั่นมิใช่หรือ อย่างน้อยๆ ตั้งห้าสิบตำลึงแหน่ะ!”
นางหนูนั่นแม้จะอายุน้อยอยู่บ้าง แต่บุรุษพวกนั้นชื่นชอบแบบนี้
นายหน้าหญิงชราเอ่ย “พวกเจ้าจะไปเข้าใจอะไร จากประสบการณ์ในหอนางโลมของข้าหลายสิบปี แม่นางคนนั้นไม่ธรรมดา วันนี้ถือว่าซื้อใจนาง และถือว่านางหนูนั่นดวงยังไม่ถึงฆาต มีเจ้านายช่วยชีวิตนางเอาไว้”
ไม่เช่นนั้นหากไปในสถานที่พรรค์นั้น มีใครบ้างไม่โดนทรมานตาย
บนรถม้า
ปั้นซย่าถามเด็กสาวว่า “เจ้ามีนามว่าอะไร”
เด็กสาวเล่นพู่บนอาภรณ์ “ถานเอ๋อร์”
ปั้นซย่าเอ่ยอีกว่า “ฟังสำเนียงเจ้าแล้วไม่เหมือนคนเมืองหลวง บ้านเจ้าอยู่ที่ไหน ที่บ้านมีใครอีกบ้าง เหตุใดจึงมาอยู่ในมือนายหน้านางนี้ได้”
ถานเอ๋อร์ยกสองมือขึ้นกอดอก “เจ้าถามอิหยังเยอะแยะ กลัวข่อยหนีติ้ หนีเจ้าก็จับบ่ได้อยู่ดี!”
ปั้นซย่าชะงัก ก่อนพึมพำว่า “อย่าถือสาเด็กน้อย!”
ครั้นมาถ
