ึงตระกูลลู่ เมิ่งเชียนเชียนก็สั่งการอู่เกอร์สองสามคำ ก่อนพาปั้นซย่าและถานเอ๋อร์เดินไปยังเรือนไห่ถัง
ถานเอ๋อร์ตกตะลึง “พี่สาว ที่อยู่อาศัยของเจ้าใหญ่มาก...”
เมิ่งเชียนเชียนชี้ไปเบื้องหน้า “เรือนนั้นของข้า นอกนั้นไม่ใช่”
ถานเอ๋อร์ทอดมองเรือนไห่ถังที่เล็กกว่าร้านนายหน้าเสียอีก “เอ่อ…”
คนรับใช้ของเรือนไห่ถังเห็นฮูหยินน้อยพาเด็กสาวทั้งมอมแมมทั้งเหม็นหึ่งกลับมาด้วย ต่างตกใจกันยกใหญ่
ทว่าเด็กสาวคลุมเสื้อขนสัตว์ของฮูหยินน้อย เหล่าคนรับใช้จึงไม่กล้าเพิกเฉย
ถานเอ๋อร์พินิจมองรอบด้านอย่างสนใจใคร่รู้ ยื่นมือออกมาเป็นพักๆ เดี๋ยวลูบดอกไม้ เดี๋ยวคลำต้นไม้ “แคบไปจั๊กน้อย แต่ก็ประณีตดี!”
ปั้นซย่าฟังแล้วงงยิ่ง “จั๊กน้อย? ตัวอะไร เหมือนจั๊กจั่นหรือไม่”
ถานเอ๋อร์อธิบายว่า “แปลว่านิดหน่อย!”
ปั้นซย่าพยักหน้า “อ้อ…ไอ้หยาช้าก่อนนะ เจ้าว่าเรือนของใครแคบนะ สาวใช้เยี่ยงเจ้ายังจะเดียดฉันท์เรื่องนี้ได้รึ!”
ถานเอ๋อร์ทำหน้าทะเล้นใส่ปั้นซย่า แบร่
แม่นมหลี่รักสะอาด นางออกมาต้อนรับเมิ่งเชียนเชียน สุดท้ายเห็นขอทานน้อยผู้นี้ ก็เกือบจะเป็นลมล้มพับไป
“แม่นม มีน้ำอุ่นหรือไม่”
“มีเจ้าค่ะ”
แม่นมหลี่ชินกับนิสัยของเมิ่งเชียนเชียนท
