ี่ออกไปข้างนอกกลับมาจะต้องแช่น้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า จึงให้ครัวเล็กต้มน้ำไว้คอยแล้ว
ถานเอ๋อร์ลูบคลำพฤกษานานาในลานเรือนจนทั่วแล้ว ก็ยิ้มแย้มมาหยุดตรงหน้าเมิ่งเชียนเชียน ก่อนถามว่า “พี่สาว จะตั้งโต๊ะเมื่อใดหรือ”
เมิ่งเชียนเชียนใช้สายตามองไปยังข้างๆ ห้องครัวเล็ก นั่นคือห้องอาบน้ำที่นางปรับปรุงใหม่เพื่อใช้อาบน้ำในฤดูหนาว
“อาบน้ำก่อน”
“ข่อยบ่อาบ!”
“ไม่อาบก็ไม่มีข้าวให้กินนะ”
“ข่อยมาแล้ววว”
ถานเอ๋อร์พุ่งเข้าไปในห้องอาบน้ำ หัวทิ่มลงอ่างน้ำที่มีน้ำเย็นเต็มอ่าง
แม่บ้านวั่นเพิ่งจะหิ้วน้ำร้อนถังหนึ่งมาถึงหน้าประตู ก็ถูกเสื้อผ้าสกปรกปลิวมาคลุมหัวฟิ้วๆ หลายตัว
นางสูดหายใจลึก ก่อนจะอาเจียนแห้งๆ แหวะ
ถานเอ๋อร์นั่งอยู่ในน้ำเย็น สองมือกอดไหล่ตัวสั่นหงึกๆ “ข่อยสิแข็งตายแล้ว…ข่อยสิแข็งตายแล้ววว”
หลังจากเทน้ำร้อนจนเต็ม ถานเอ๋อร์ก็ลุกพรวดขึ้น “ข่อยอาบเสร็จแล้ว!”
แม่บ้านวั่นปากอ้าตาค้าง “ยังไม่ทันจะอาบเลย! เข้าไปก็ออกมาแล้ว เจ้าเป็นหมูลวกหรือไร!”
แม่บ้านวั่นเรียกป้าหูกับป้าหลิวมาด้วย สามคนกดถานเอ๋อร์ไว้ พากันอาบน้ำให้ตั้งแต่หัวจรดเท้า น้ำร้อนของครัวเล็กก็เทลงมาหม้อแล้วหม้อเล่า
หนึ่งชั่วยามต่อมา ในที่สุดสา
