วน้อยก็ขัดสีฉวีวรรณสะอาดสะอ้าน หญิงรับใช้ทั้งสามก็เหนื่อยจนอ่อนไปหมด
เมิ่งเชียนเชียนอ่านบทละครอยู่ในห้อง
แม่นมหลี่กับปั้นซย่านั่งล้อมกระถางถ่านเย็บปักถักร้อย
ครั้นถานเอ๋อร์ในชุดกระโปรงสีเขียวอ่อนเข้ามาในห้อง แม่นมหลี่กับปั้นซย่าก็ตกตะลึงกันหมด
ใบหน้ารูปไข่ขาวเนียน คิ้วตากระจุ๋มกระจิ๋ม จมูกโด่งเป็นสัน กลีบปากแดงเรื่อ ฟันขาวสะอาด เทียบกับสาวน้อยมอมแมมก่อนหน้านี้ราวกับคนละคน
หากมิใช่บนตัวนางสวมอาภรณ์เก่าของปั้นซย่า พวกนางแทบจำไม่ได้เลยสักนิด
ถานเอ๋อร์ไม่ได้มองแม่นมหลี่กับปั้นซย่าแม้แต่น้อย นางยิ้มแย้มเอ่ยกับเมิ่งเชียนเชียนว่า “พี่สาว ข่อยอาบเสร็จแล้ว!”
เมิ่งเชียนเชียนแย้มยิ้ม “ตั้งโต๊ะ”
ถานเอ๋อร์ก็ไม่เกรงใจ นั่งลงอย่างใจกว้าง
สักพัก นางก็เห็นบะหมี่ตรงหน้าที่ไร้พริกแม้แต่นิดเดียว จึงเอ่ยอย่างเดียดฉันท์ว่า “น้ำแกงใสแจ๋วเช่นนี้ ดูก็รู้แล้วว่าบ่แซ่บ”
หนึ่งเค่อต่อมา
“เอาอีกชาม!”
“เอาอีก!”
“เอามา!”
ปั้นซย่ากับแม่นมหลี่มองถ้วยเปล่าบนโต๊ะ นี่ก็ช่างกินเก่งเกินไปแล้วกระมัง
ถานเอ๋อร์กินคำสุดท้ายหมด ก็ลูบท้องน้อยๆ กลมป่องพลางวางตะเกียบ
เมิ่งเชียนเชียนถามว่า “อร่อยหรือไม่”
“บ่แซ่บ...” ถานเอ๋อร์เ
