รอเอิ๊ก
เมิ่งเชียนเชียนส่งเสียงอ้อ “พรุ่งนี้จะทำเป็ดทอดกรอบ ไก่ตุ๋นแปดสมุนไพร หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง ขาหมูพะโล้”
ถานเอ๋อร์ดวงตาเป็นประกายวาววับ “ให้ได้อย่างนี้สิ!”
เมิ่งเชียนเชียนยิ้มหวาน “ถ้าอย่างนั้น เจ้าตัดสินใจจะอยู่ที่นี่แล้วใช่หรือไม่”
ถานเอ๋อร์กะพริบตาปริบๆ อย่างเจ้าเล่ห์ “อื้อ!”
ปั้นซย่าพาถานเอ๋อร์ไปพักผ่อน พร้อมกับถือโอกาสสอนกฎระเบียบในจวนให้แก่นางด้วย
แม่นมหลี่ถามอย่างเป็นห่วงว่า “คุณหนู แม่หนูคนนี้…จะไหวหรือเจ้าคะ ใช่กลัวว่ากินเก่งจะเลี้ยงไม่ไหว แต่ยังเด็กนัก แม้ว่าปั้นซย่าตอนเพิ่งมาอยู่ข้างกายคุณหนูก็ยังเด็กเช่นกัน แต่ปั้นซย่าเป็นลูกหลานคนรับใช้ตระกูลเมิ่ง เรียนรู้กฎธรรมเนียมมาตั้งแต่เด็ก…แม่หนูคนนี้ไม่เหมือนคนทำการทำงานได้ แน่นอนว่า หากคุณหนูชอบ เอาไว้ข้างกายย่อมไม่มีปัญหา บ่าวก็แค่ห่วงว่าแม่หนูคนนี้ไม่เชื่อฟัง จะก่อเรื่องอะไรในจวนขึ้นมา”
ปั้นซย่าเล่าสิ่งที่นายหน้าหญิงชราบอกให้แก่แม่นมหลี่ฟังแล้ว ปั้นซย่าไม่เชื่อ แม่นมหลี่กลับเชื่ออยู่บ้าง
เมิ่งเชียนเชียนพลิกหน้าบทละคร “แม่นม หลายปีมานี้พวกเราอยู่ที่ตระกูลลู่ยังเรียบร้อยไม่พออีกหรือ แต่ดูพวกเราสิ ได้อะไรดีๆ กลับคืนมา”
แม่นมหล
