ี่ชะงักไป
ฟ้ายังไม่สาง เมิ่งเชียนเชียนก็ถูกเสียงโหวกเหวกปลุกให้ตื่น ที่แท้ เป็นคนของเหล่าฮูหยินมาหา เร่งให้เมิ่งเชียนเชียนไปรับใช้เหล่าฮูหยินตามกิจวัตรประจำวัน
ไม่กี่วันก่อนเมิ่งเชียนเชียนไปดูแลลู่หลิงเซียวมา เมื่อวานก็ออกจากจวน ยามนี้หากยังบ่ายเบี่ยงว่าไม่สบายอีกย่อมไม่เหมาะ
เมิ่งเชียนเชียนพาปั้นซย่าไป
เมื่อก่อนเวลาไปคารวะ มักจะต้องรออยู่ข้างนอกกว่าครึ่งชั่วยาม วันนี้เหล่าฮูหยินตื่นเช้ากว่าเมิ่งเชียนเชียนอย่างเป็นประวัติกาล
“คารวะท่านย่า” เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย
เหล่าฮูหยินนั่งอยู่บนเก้าอี้ แววตาดุดันมองดรุณีที่ตระกูลเลี้ยงมาห้าปี ก่อนเอ่ยอย่างเย็นชาว่า “ได้ยินมาว่า เจ้าขนบำเหน็จรางวัลของเซียวเกอร์กลับไปที่เรือนตัวเองแล้ว”
“มีเรื่องนี้อยู่จริงๆ เจ้าค่ะ” เมิ่งเชียนเชียนยอมรับอย่างใจกว้าง
เหล่าฮูหยินเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ที่จวนไม่มีห้องคลังแล้วหรือไร เจ้าก็ไม่ได้ดูแลบ้านแล้วด้วย เอาของพวกนี้ไปเพื่อการใด ยังไม่รีบให้คนไปขนมาไว้ที่ห้องคลังอีก!”
เอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมานางก็โมโห เดิมคิดจะรอให้หลานชายฟื้นก่อน แล้วบอกหลานชายสักคำ หลานชายย่อมยกบำเหน็จรางวัลให้นางทั้งหมดอยู่แล้ว
ไหนเลยจะรู้
