ครั้นพวกเมิ่งเชียนเชียนจากไป ภายในก็เละเทะไปหมด
ลี่ว์หลัวน้ำตานองประคองหลินหว่านเอ๋อร์ลุกขึ้น นางเอ่ยประท้วงอย่างเจ็บปวด “พวกนางทำเช่นนี้กับคุณหนูได้อย่างไร ดีร้ายอย่างไรคุณหนูก็เป็นคนของท่านแม่ทัพ…มิหนำซ้ำคุณหนูยังตั้งครรภ์อยู่…พวกนางไม่กลัวว่าท่านแม่ทัพฟื้นขึ้นมาจะไล่พวกนางออกจากจวนหรือ ข้าว่านะ ฮูหยินน้อยจงใจอาศัยช่วงที่ท่านแม่ทัพยังไม่ฟื้นมารังแกคุณหนู! จิตใจนางช่างอำมหิตนัก!”
หลินหว่านเอ๋อร์นั่งลงบนเก้าอี้ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง เล็บจิกลงฝ่ามือลึก
ที่ผ่านมา เมิ่งเชียนเชียนมีท่าทีเฉยเมยต่อเรือนเฟิงมาตลอด ต่อให้ภายหลังตัดค่าใช้จ่ายของเรือนเฟิงแล้ว แต่ก็ไม่เคยมาหาเรื่องหลินหว่านเอ๋อร์เลย
ตอนอยู่ที่ร้านเมิ่งเชียนเชียนตบหน้าหลินหว่านเอ๋อร์ก็จริง แต่นั่นมันอยู่ข้างนอก
ดังนั้น แม้แต่ลี่ว์หลัวจึงคิดว่าเมิ่งเชียนเชียนไม่มีทางกล้ากำเริบเสิบสานต่อหลินหว่านเอ๋อร์ยามอยู่ที่จวน
การกระทำของเมิ่งเชียนเชียนในวันนี้ บอกกับหลินหว่านเอ๋อร์อย่างไม่ต้องสงสัยว่า ที่นางไม่แก่งแย่งกับหลินหว่านเอ๋อร์ หาใช่เพราะนางไม่กล้า แต่นางไม่แยแสจะทำต่างหาก
หลังกลับมาถึงเรือนไห่ถัง เมิ่งเชียนเชียนก็ให้ปั้นซย่า
