หยิบถุงเงินสามใบมา ตกรางวัลให้หญิงรับใช้มีอายุเรี่ยวแรงดีสามคนที่ไปเรือนซงจู๋กับเรือนเฟิงด้วยกัน
ทั้งสามถือถุงเงินหนักอึ้งอย่างปรีดา
ปั้นซย่าเอ่ย “ขอแค่พวกเจ้าทำงานให้ฮูหยินน้อยแต่โดยดี ย่อมไม่เสียเปรียบพวกเจ้า!”
ป้าวั่นถือถุงเงินพร้อมกับเอ่ยด้วยรอยยิ้มเต็มหน้าว่า “แม่นางปั้นซย่าพูดอะไรอย่างนั้น ต่อให้ไม่มีเงินรางวัล พวกเราก็ต้องทำงานให้ฮูหยินน้อยกันเต็มที่อยู่แล้วเจ้าค่ะ!”
ป้าหูเอ่ย “ใช่แล้วๆ! ในจวนยามนี้ผู้ใดบ้างไม่อิจฉาคนรับใช้ของเรือนไห่ถัง ขอไม่ปิดบังฮูหยินน้อย สามีข้ายังอยากมาจงรักภักดีต่อฮูหยินน้อยเลยเจ้าค่ะ!”
ป้าหลิวเอ่ย “ใช่เจ้าค่ะ! ฮูหยินน้อย วันหลังท่านมีอะไรจะสั่งอีกก็เรียกใช้ได้เลยนะเจ้าคะ!”
ทั้งสามพูดจากใจจริง ตอนที่ฮูหยินน้อยเพิ่งแต่งเข้าตระกูลลู่ เป็นเพียงดรุณีวัยไม่ถึงสิบสอง ผู้ดูแลจวนตัวจริงคือเหล่าฮูหยิน
บรรดาคนรับใช้พากันเค้นสมองเพื่อให้ได้ไปรับใช้เหล่าฮูหยินกับบ้านรอง
ผู้ใดจะไปคิด หลังจากใช้สินเจ้าสาวของฮูหยินน้อยหมด เหล่าฮูหยินก็ลดค่าใช้จ่ายภายในจวนลง เงินเดือนของคนรับใช้ก็ลดลงด้วย เงินรางวัลยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย
กลับเป็นเรือนไห่ถัง เงินเดือนจ่ายตามปกติ เงินรางวัลก็มีให้ ผู้ใดจะ
