ไม่ชมบ้างว่าฮูหยินน้อยโอบอ้อมอารีต่อคนรับใช้
เมิ่งเชียนเชียนมองทั้งสอง พลางเอ่ยราบเรียบว่า “ข้าขอบอกกฎเอาไว้ก่อน พวกเจ้าทำงานให้ข้า ก็ต้องเชื่อฟังแค่ข้า”
ทั้งสามขานรับพร้อมเพรียง!
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยอีกว่า “แม่บ้านวั่น ต่อไปนี้เจ้ามาเรือนชั้นใน”
เรียกแม่บ้านแล้ว ได้เลื่อนชั้นแล้วนี่นา!
แม่บ้านวั่นได้รับความโปรดปรานจนรู้สึกประหลาดใจ “ขอบคุณฮูหยินน้อย! ขอบคุณฮูหยินน้อย!”
มารดามันเถิด ตบหน้านางปีศาจจิ้งจอกไปสองฉาดนั้นไม่ได้ตบเสียแรงเปล่าจริงๆ!
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย “ข้าจะออกไปข้างนอกหน่อย พวกเจ้าดูแลเรือนให้ดี ไม่ว่าผู้ใดก็ห้ามมาแตะต้องข้าวของภายในห้องข้า”
แม่บ้านวั่นตบอกเอ่ยว่า “ฮูหยินน้อยวางใจได้ ต่อให้เหล่าไท่จวินมา…”
เมิ่งเชียนเชียน “ท่านย่าทวดแตะต้องได้”
แม่บ้านวั่นเอ่ยเจื่อนๆ ว่า “อ่า จะ…เจ้าค่ะ”
เมิ่งเชียนเชียนพาปั้นซย่าออกจากเรือน
“ให้อู่เกอร์มา”
“เจ้าค่ะ คุณหนู!”
สารถีคนก่อนมิใช่อู่เกอร์ เมิ่งเชียนเชียนไม่ไว้ใจอีกฝ่าย เพราะจะแอบออกจากร้านหนังสือไปยังถนนตะวันออกด้วยกันปั้นซย่า
“ฮูหยินน้อย!”
อู่เกอร์ขับรถม้ามาหา ยกที่รองเหยียบมาวางให้เรียบร้อย
เมิ่งเชียนเชียนผงกศีรษะเล็กน้อย ก่อนขึ้นรถม้าด้
