วยกันกับปั้นซย่า
“ไปถนนตะวันออก”
“ขอรับ ฮูหยินน้อย!”
ครั้นมาถึงร้านเครื่องประทินโฉม เมิ่งเชียนเชียนก็ให้อู่เกอร์จอดรถ ส่วนนางกับปั้นซย่าหยิบหมวกม่านกับผ้าคลุมหน้าออกมาจากห่อผ้าขึ้นสวม
อู่เกอร์จำได้ว่าร้านนี้เป็นร้านที่ตระกูลจ้าวเอาไปจำนองเพื่อใช้หนี้ และเป็นที่ที่ฮูหยินน้อยถูกสายลับเป่ยเหลียงจับตัวไป
แม้จะสงสัยว่าเหตุใดฮูหยินน้อยจึงมาที่นี่ แต่เขาเป็นบ่าว สิ่งที่ไม่ควรถามก็อย่าถาม
เมิ่งเชียนเชียนกับปั้นซย่าปิดคลุมมิดชิด คนในร้านจำพวกนางไม่ได้
เมิ่งเชียนเชียนนั่งอยู่ในร้านหนึ่งชั่วยาม
“ไป”
“คุณหนู ไม่ยึดร้านหรือ” นางรู้เรื่องร้านแล้ว
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย “ยังไม่ยึด”
ปั้นซย่ามึนงง “เช่นนั้นพวกเรามาเพื่อการใด”
เมิ่งเชียนเชียนกลับมาขึ้นรถม้า เอ่ยกับอู่เกอร์ว่า “ไปหอจตุรทิศ”
หอจตุรทิศเดิมทีเป็นสถานที่ที่กษัตริย์และชนชั้นสูงใช้คัดเลือกขุนนางน้ำดี เนื่องจากมีสายลับแคว้นอื่นๆ เข้ามาปะปนและลักลอบมาเป็นที่ปรึกษาในจวนอ๋องจวนโหวไม่น้อย เมื่อถูกองครักษ์เสื้อแพรของลู่หยวนสืบเจอจึงปิดตายหอไปแล้ว
ทว่าตลาดที่อยู่ละแวกนี้ยังคงอยู่ มีการค้าขายเล็กๆ น้อยๆ และมีร้านนายหน้าค้าทาสด้วย
เมิ่งเชียนเชียนเข้าร
