้านนายหน้าร้านหนึ่ง
แม้นางจะปิดคลุมตัวไว้มิดชิด แต่นายหน้าที่เป็นหญิงชราผู้นี้อ่านคนมานับไม่ถ้วน มองปราดเดียวก็รู้ว่านี่เป็นเศรษฐีมั่งคั่ง จึงรีบยิ้มแย้มเชิญเมิ่งเชียนเชียนไปนั่ง และให้คนยกชาชั้นดีมากาหนึ่ง
เมิ่งเชียนเชียนถามเข้าเรื่องทันที “ร้านนายหน้าของพวกเจ้ามีคนคิดบัญชีเป็นบ้างหรือไม่”
“มีเจ้าค่ะ! นายหญิงต้องการแบบใดเล่า อายุมาก หรืออายุน้อย หรือจะเป็น…”
เมิ่งเชียนเชียนวางสมุดบัญชีเล่มหนึ่งลงบนโต๊ะ “ขอคนที่สามารถคิดบัญชีเล่มนี้ได้กระจ่าง เงินเดือนแล้วแต่เจ้าตัวจะเรียก อีกสามวันข้าจะมาใหม่”
นี่มันเศรษฐีใหญ่ชัดๆ!
นายหน้าหญิงชราข่มความลิงโลดเอาไว้ กระแอมให้คอโล่ง เอ่ยว่า “ร้านพวกเรา…”
ปั้นซย่าถือทองคำแท่งหนึ่งวางลงบนโต๊ะ
นายหน้าหญิงชรายิ้มกว้างจนไม่เห็นตา “นายหญิงวางใจได้! ให้เป็นหน้าที่ข้า! ข้าจะหาสักแปดเก้าคนมาให้ ท่านเลือกได้ตามสบาย!”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยอีกว่า “มีสาวใช้หรือไม่”
นายหน้าหญิงชรายิ้มเอ่ย “สัญญาเป็นหรือสัญญาตาย[1]ดีเจ้าคะ”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย “ได้หมด”
นายหน้าหญิงชราลุกขึ้น โบกผ้าเช็ดหน้าในมือพลางตะโกนไปทางเรือนท้าย “สาวๆ ออกมาพบแขก!”
“หืม?” เมิ่งเชียนเชียนโคลงศี
