รษะมองนาง
นายหน้าหญิงชรายิ้มเจื่อนๆ “มะ…เมื่อก่อนเป็นนางโลมน่ะเจ้าค่ะ”
สมกับเป็นนางโลม แม่นางแต่ละคนสดใสเปล่งปลั่ง ซ้ำยังผิวพรรณเนียนละเอียดนุ่มละมุน มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่เคยทำงาน
เมิ่งเชียนเชียนลุกขึ้นยืน
นายหน้าหญิงชรารีบคว้าแขนเสื้อนางไว้ “นายหญิง ท่านต้องการแบบไหน อีกสามวันข้าจะหามาให้!”
เมิ่งเชียนเชียนยกมือชี้ไปที่เรือนท้าย “ไม่ต้องแล้ว ข้าเลือกนาง”
นายหน้าหญิงชรามองไปตามทางที่นิ้วนางชี้ ก่อนยิ้มแห้งเอ่ยว่า “นายหญิง…ใช่ว่าข้าไม่อยากได้เงินของท่านนะ แม่หนูนี่น่ะ…หัวรั้น…มาอยู่กับข้าได้สามวัน ทำร้ายผู้คุ้มกันเรือนไปแล้วเจ็ดคน ตีลูกค้าหนีไปแล้วสามคน! ข้ากำลังคิดจะขายนางออกไปอยู่เลย!”
เมิ่งเชียนเชียนเดินไปยังเรือนท้าย
นายหน้าหญิงชราตามไปด้วยความลนลาน “นายหญิง! ท่านอย่าเข้าใกล้กรง! นางกัดคนนะ!”
เมิ่งเชียนเชียนมองเด็กสาวในชุดเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ท่าทางสกปรกมอมแมมในกรง ก่อนล้วงขนมอบกรอบที่ใช้ผ้าเช็ดหน้าสามผืนห่อเอาไว้ออกมาจากกระเป๋ายื่นให้นาง
เด็กสาวแย่งมากินอย่างตะกรุมตะกราม
กินเสร็จนางก็เช็ดปาก ไม่มองเมิ่งเชียนเชียนสักนิด “เจ้าคนไส”
นายหน้าหญิงชราตกตะลึง “เจ้าพูดได้รึ”
แม่หนูคนนี
