เซียวย่อมไม่มีทางตามใครมาอยู่แล้ว ถูกภรรยาเร่งให้คืนหนี้ก็น่าขายหน้ามากพอแล้ว ยังจะมาคิดบัญชีไปมาอีก ยิ่งเหมือนเขาเป็นคนตระหนี่เข้าไปใหญ่ เขาจะขายหน้าเรื่องนี้มิได้!
เขาหันหน้าหนี “ค้างเท่าใด เจ้าก็เอาจากในบำเหน็จรางวัลไปแล้วกัน!”
เมิ่งเชียนเชียนสีหน้าลังเล
“เป็นอะไรไป” ลู่หลิงเซียวมองนางแวบหนึ่ง เอ่ยเหน็บว่า “ลืมไปว่าเจ้าเป็นบุตรสาวพ่อค้า ไม่ทำการใดโดยไร้ซึ่งผลประโยชน์ ไม่ปล่อยเงินกู้โดยไร้ดอกเบี้ย ดอกเบี้ยเท่าใดก็คืนให้เจ้าเท่านั้น!”
เมิ่งเชียนเชียนกะพริบตาปริบๆ “แต่ว่า บำเหน็จรางวัลของท่านพี่มันไม่พอ”
ลู่หลิงเซียวสะดุ้งโหยง “เป็นไปได้อย่างไร”
บำเหน็จรางวัลของเขาได้ถึงหนึ่งหมื่นตำลึงเต็มๆ ซ้ำยังมีอัญมณีเครื่องประดับด้วย!
เมิ่งเชียนเชียนชี้สมุดบัญชีที่อยู่บนหัวเตียง
ลู่หลิงเซียวข่มความเจ็บปวดบริเวณแผลเอาไว้ ก่อนคว้ามาพลิกเปิดหน้าสุดท้าย ครั้นเห็นจำนวนสุทธิแล้วแทบตาพร่า “สามหมื่นหกพันตำลึง? ไฉนจึงมากมายปานนี้ เจ้าคิดดอกเบี้ยกี่ส่วน”
“ดอกเบี้ยอยู่ตรงนี้”
เมิ่งเชียนเชียนยื่นสมุดบัญชีอีกเล่มให้เขา
ลู่หลิงเซียวกัดฟันกรอด “ยังมีอีกรึ”
เมิ่งเชียนเชียนลุกขึ้นยืน เอ่ยอย่างเอ้อระเหยว่า “เล่มแรกเป็นค่า
