ลจริงๆ! ให้นางไสหัวไปจวนผู้บัญชาการประจำนครหลวง! ไปคุกเข่าจนกว่าผู้บัญชาการใหญ่จะปล่อยคน! ไม่เช่นนั้นนางก็อย่าคิดกลับตระกูลลู่! ตระกูลลู่ข้าไม่มีภรรยาที่ทำให้สามีตัวเองต้องเดือดร้อนเช่นนี้!”
สาวใช้นำความไปที่เรือนไห่ถัง
ปั้นซย่าโมโหยกใหญ่ เท้าเอวกระทืบเท้า “ถือดีอะไรกัน คุณหนูผิดตรงไหน เห็นๆ อยู่ว่าท่านเขยทำเกินไปเอง หากเขาไม่พาปีศาจจิ้งจอกกลับมาจากชายแดน ยามนี้จะเกิดเรื่องเหล่านี้ขึ้นรึ คิดจริงๆ หรือว่าตัวเองเป็นตระกูลดีเด่อะไร รู้อย่างนี้ไม่แต่งเข้ามาหรอก!”
แม่นมหลี่ก็รู้สึกไม่เป็นรรมแทนคุณหนูตนเช่นกัน หากนายท่านอาวุโสรู้ว่าหลานสาวที่ตนเฝ้ารักทะนุถนอมถูกผลักลงกองไฟเช่นนี้ ไม่รู้ว่าจะนึกเสียใจต่อการตัดสินใจในตอนนั้นหรือไม่
“คุณหนู จะไปร้องขอความเมตตาที่จวนผู้บัญชาการประจำนครหลวง…ตามที่เหล่าฮูหยินบอกหรือไม่เจ้าคะ”
“ไม่ไป”
เมิ่งเชียนเชียนที่ตรวจบัญชีอยู่เอ่ยโดยไม่ต้องคิด
แม่นมหลี่ถอนหายใจ “ไม่ไปก็ดีเหมือนกัน ข้าได้ยินว่าผู้บัญชาการใหญ่นั่นมิใช่คนดีอะไร ไปแล้วเกรงว่าจะมีแต่โดนดูหมิ่นมา”
เหล่าฮูหยินให้คุณหนูไปร้องขอความเมตตาที่ไหน นี่คิดจะทรมานคุณหนูชัดๆ หลานชายตัวเองประสบทุกข์ ก็คิดจะให้คุณหนูลำบาก
