ไปด้วย
แม่นมหลี่เอ่ยกับปั้นซย่าว่า “ประเดี๋ยวเหล่าฮูหยินส่งคนมาอีก ก็บอกว่าคุณหนูเสียใจหนัก ร้องไห้จนเป็นลมไปแล้ว”
ปั้นซย่าพยักหน้าอย่างจริงจัง “ทราบแล้วเจ้าค่ะ แม่นม!”
เหล่าฮูหยินส่งคนมาเร่งสามครั้ง ด่าอีกสามหน ล้วนถูกปั้นซย่าไล่กลับไป
เหล่าฮูหยินเกือบโมโหจนเป็นลม หากมิใช่เพราะล้างเลือดสุนัขจนหมดเรี่ยวหมดแรง นางคงได้มาเรือนไห่ถัง ตบหน้าเมิ่งเชียนเชียนด้วยตัวเองสักสองสามฉาด
ลู่สิงโจววิ่งเต้นอยู่ทั้งราตรี ไปหาสหายร่วมงานไม่น้อย ทว่าครั้นคนเขาได้ยินว่าเป็นคนที่ผู้บัญชาการใหญ่สั่งจับกุม ล้วนบ่ายเบี่ยงกันเป็นแถว
อยู่ชายแดนก็แล้วไปเถิด นี่มันเมืองหลวง ผู้บัญชาการใหญ่ปิดฟ้าได้ด้วยมือเดียว ผู้ใดจะกล้าร้องขอความเมตตาแทนลู่หลิงเซียว
ทว่าก็มีคนที่ไม่หวั่นเกรงลู่หยวนอยู่บ้าง ปัญหาคือคนพวกนั้นล้วนเป็นตระกูลสูงส่งที่ลู่สิงโจวไม่อาจเอื้อม
อารามจนด้วยเกล้า ลู่สิงโจวจึงจำต้องกัดฟันไปที่เรือนของเหล่าไท่จวิน
เหล่าไท่จวินเพิ่งตื่นนอน เหลือบไปเห็นบางอย่างสภาพย่ำแย่ ก็ตกใจยกใหญ่!
“ท่านย่า”
ลู่สิงโจวรีบค้อมกายคำนับ
เหล่าไท่จวินถามอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “มีอะไร”
ลู่สิ่งโจวเอ่ย “เซียวเกอร์เกิดเรื่องแล้ว ขอท่านย่าโปรด
