ออกหน้าให้ด้วย ร้องขอความเมตตาแทนเซียวเกอร์ทีขอรับ”
เหล่าไท่จวินมียศเก้ามิ่ง[1] ซ้ำยังมีอายุแล้ว ต่อให้ลู่หยวนอวดดีใช้อำนาจบาตรใหญ่เพียงใด ก็ไม่ถึงขั้นทำให้ท่านผู้เฒ่าเยี่ยงนางต้องลำบากใจ
คราก่อนที่จวนผู้บัญชาการประจำนครหลวง ลู่หยวนถามไถ่ถึงเหล่าไท่จวิน บางที เขาอาจจะเห็นแก่เหล่าไท่จวินอายุมากแล้ว ใจกว้างให้สักหน
เหล่าไท่จวินสะบัดหน้าหนี สองตามองฟ้า “ข้าไม่ไป! เจ้าเด็กหน้าเหม็นมันน่าจัดการ จับได้ดี!”
ลู่สิงโจว “…”
เหล่าไท่จวินสติเลอะเลือน คุยด้วยเหตุผลกับนางไม่ได้ นางไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าถูกองครักษ์เสื้อแพรจับตัวไปคือความรู้สึกเช่นไร
หากบีบคั้นต่อไปทำให้นางอาการคลุ้มคลั่งขึ้นมา อย่าว่าแต่ร้องขอความเมตตาเลย เกรงว่าแม้แต่ตัวเองเป็นใครก็จำไม่ได้แล้ว
ลู่สิงโจวออกจากเรือนมาอย่างปวดหัว
เรือนไห่ถังต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญคนหนึ่ง ทว่า ไม่ได้ส่งมาจากเรือนของเหล่าฮูหยิน แต่เป็นหลินหว่านเอ๋อร์
ปั้นซย่าขวางคนไว้หน้าประตู “ที่นี่ไม่ต้อนรับเจ้า! ออกไป!”
หลินหว่านเอ๋อร์กวาดตามองปั้นซย่าอย่างเย็นชา ก่อนผลักปั้นซย่าออก เข้าไปในห้องของเมิ่งเชียนเชียน
“คุณหนู…”
ปั้นซย่าตามเข้ามา
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยกับปั้นซย่าว่า “เ
