สองพ่อลูกเร่งรุดไม่ทิ้งฝุ่นไปยังจวนผู้บัญชาการประจำนครหลวง ไหนเลยจะรู้ลู่หยวนไม่ได้อยู่ที่จวน
ลู่หลิงเซียวขมวดคิ้ว “ท่านพ่อ? ผู้บัญชาการใหญ่ไปไหน”
ลู่สิงโจวส่ายหน้า “พ่อก็ไม่รู้”
“ท่านพ่อ เขาจงใจหลบหน้าพวกเราใช่หรือไม่”
ลู่หลิงเซียวไม่มีความรู้สึกดีๆ อันใดต่อผู้บัญชาการใหญ่ผู้นี้ที่อายุมากกว่าตนไม่กี่ปี แต่กลับมีอำนาจกุมทั้งราชสำนักได้
ลู่สิงโจวกลับไม่คิดว่าลู่หยวนจะจงใจหลบหน้าพวกเขา เพียงแต่ในใจเขาค่อนข้างประหลาดใจไม่น้อย
ลู่หยวนต่ำช้าอยู่บ้างก็จริง แต่ยังนับว่าขยันหมั่นเพียร เขาไปไหนกัน มีสิ่งใดสำคัญยิ่งกว่าการประชุมเช้าอีกหรือ
ณ ห้องภาวนา
ลู่หยวนในอาภรณ์สีม่วงตลอดร่างนั่งคุกเข่าทับส้นอยู่บนเบาะอันเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง เป่าซูแต่งตัวเป็นลูกพยัคฆ์คลานไปคลานมาอยู่ด้านหลังเขา
ตรงข้ามเขานั้น คือภิกษุจีวรเทามีอายุรูปหนึ่ง
ภิกษุนั่งตัวตรง มือหมุนลูกประคำ สายตาว่างเปล่า
ลู่หยวนเทน้ำชาให้เขาด้วยตัวเองหนึ่งถ้วย ก่อนวางกาน้ำชาร้อนๆ คืนลงโต๊ะ
เป่าซูยื่นมือไปคว้า แต่ถูกลู่หยวนจับไว้
เป่าซูจึงไปคว้าขนมบนโต๊ะแทน ครานี้ลู่หยวนไม่ได้สนใจ นางอาศัยจังหวะคนไม่ทันระวังเอาเข้าปาก ไม่อร่อยจนต้องคายผุยๆ ออกมา!
ล
