“ข้าไม่มีทางพลั้งมือ!”
พลธนูกระโดดลงมาจากหลังคา
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรเรียกลูกน้องมาจัดการศพ แล้วพาตัวสายลับเป่ยเหลียงที่ยังเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้ายคนนั้นไป
พลธนูตรวจสอบลูกศรที่ปักคาหน้าอกด้วยตัวเอง “เป็นไปได้อย่างไร…”
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรเอ่ยว่า “เอาล่ะๆๆ ฝีมือการยิงธนูของเจ้าก้าวหน้าขึ้นแล้ว แม้แต่ข้ายังโดนเจ้าหลอกเอาได้ เกือบคิดว่าเจ้าจะยิงคนตายจริงๆ เสียแล้ว ลืมบอกเจ้าไปว่าความจริงแล้วผู้บัญชาการใหญ่ต้องการจับเป็น”
คนผู้นั้นเปิดการโจมตีถึงชีวิต อาจจะทำร้ายผู้บัญชาการใหญ่ได้ พลธนูจึงไม่คิดไว้ชีวิตเขา
“ท่านลงมือรึ ท่านทำศรข้าเบี่ยงทิศรึ”
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรเอ่ย “ลูกศรเจ้าไวว่องปานนั้น ข้าไหนเลยจะขวางไว้ได้ ยอมรับว่าพลั้งมือก็ไม่เสียหน้าหรอกน่า เจ้าเพิ่งจะสิบหกปี จะคำนึงถึงหน้าตาเพียงนั้นเพื่อการใด”
“สิบเจ็ดต่างหาก”
หนุ่มน้อยพลธนูเอ่ยแก้
“ได้ๆๆ สิบเจ็ด สิบเจ็ด!”
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรเอ่ยอย่างขอไปทีอย่างกับปลอบใจเด็กน้อย
หนุ่มน้อยพลธนูอาภรณ์ฟ้าถือธนูใหญ่ สะพายกระบอกลูกธนูมาหยุดตรงหน้าลู่หยวน เอ่ยอย่างน้อยเนื้อต่ำใจว่า “ข้าไม่ได้พลั้งมือนะ”
ลู่หยวนแย้มยิ้ม โยนขนมกุ้ยฮว
