าของร้านโจวจี้ให้เขากล่องหนึ่ง
หนุ่มน้อยนั่งลงริมทาง เปิดกล่องออกนับ คิ้วคมพลันขมวดมุ่น “ขาดไปหนึ่งชิ้น”
ลู่หยวนโยนให้เขาอีกกล่อง กล่องนี้บังเอิญมีเกินมาหนึ่งชิ้นพอดี
หนุ่มน้อยตักชิ้นที่เกินมาไว้ในกล่องแรก ในที่สุดคิ้วที่ขมวดมุ่นก็คลายออก
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรมาหยุดตรงหน้ารถม้า เอ่ยอย่างสุภาพกับเมิ่งเชียนเชียนว่า “ลู่ฮูหยิน เจ้าบาดเจ็บหรือไม่”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย “ไม่เจ้าค่ะ”
สายลับเป่ยเหลียงได้รับบาดเจ็บ และทำโลหิตเปื้อนตัวนางตอนที่ลักพาตัวนางมา
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรพยักหน้า “รถม้าพังแล้ว รบกวนลู่ฮูหยินลงมาด้วย”
เมิ่งเชียนเชียนขึ้นไปยังรถม้าอีกคัน โดยมีเขาคอยนำ
ลู่หยวนก็อยู่ในนั้น ยังคงเป็นท่าทางเกียจคร้านไม่สนกฎเกณฑ์ใด มุมปากหยักยกขึ้นน้อยๆ รอยยิ้มส่งไปไม่ถึงดวงตา
เมิ่งเชียนเชียนนั่งเสียไกลลิบ แทบจะร่วงออกไปรอมร่อ
ลู่หยวนหัวเราะ “กลัวข้าเพียงนี้เชียวรึ”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยอย่างเรียบนิ่ง “เกือบตายในเงื้อมมือผู้บัญชาการใหญ่ มิกล้าไม่กลัวเจ้าค่ะ”
ลู่หยวนยิ้มเย็น ไม่ได้แก้ต่างอะไร และไม่ได้ถามว่าเหตุใดนางจึงถูกชาวเป่ยเหลียงจับตัว
ระหว่างทางไร้คำพูดใด
รถม้าขับเข้าไปในจวนผู้บัญชาก
